ต้องเสียให้คนสารเลวนั่นแล้วหากเป็นเช่นนั้นข้าคงปวดใจนัก”“ช่างบังเอิญจริงๆ!” ลู่หมิงอดพูดขึ้นไม่ได้ “แสดงว่าเจ้าคนนั่นไม่ได้อยู่ในลานสนามราชสำนัก?”“ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ตอนที่อาจารย์จี้จิ่วป้อนเสี่ยวเป่าทานยาสกัดตี้ซิน ท่านปิดกั้นพื้นที่ไว้ คนข้างนอกมองไม่เห็น ก็เลยพูดยาก”“ก็ไม่แน่หรอก คนๆ นั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วเช่นนี้ ยังซุ่มโจมอาจารย์ได้อย่างแม่นยำขณะที่พวกเราอยู่ข้างกายอาจารย์จี้จิ่ว และยังแย่งขวดน ้าเต้าไปได้ด้วย ใช่ว่าจะไม่สามารถมองทะลุค่ายกลสกัดกั้นได้” เหล่าอาจารย์ต่างแสดงความเห็นของตนต้าซือมิ่งกลับพูดอย่างมั่นใจว่า “ตอนนั้นเขาไม่อยู่ มิเช่นนั้นข้าย่อมสัมผัสได้”
“ต้าซือมิ่ง?” ซ่งเฉินฟางมองต้าซือมิ่งอย่างประหลาดใจ “ท่านหมายความว่า…”“ทุกท่านก็น่าจะเห็นแล้ว กลิ่นอายโจมตีของคนๆ นี้เหมือนกับกลิ่นอายของข้า หากเขาปรากฏตัว ข้าต้องรู้” หรงอี้ตอบอย่างมั่นใจทว่าเยี่ยนอวี๋ไม่คิดเช่นนั้น “ก็ไม่แน่ เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าวิญญาณคนตายในครานั้น เจ้าพบเขาหลังจากที่ทำเขาบาดเจ็บและได้เลือดของเขาแล้ว”ต้าซือมิ่งที่ถูกแย้งก็เลิกคิ้วเล็กน้อย เขาชายตามองเยี่ยนอวี๋ที่อยู่ข้างกาย “เอาเป็นว่า เรื่องนี้เรายังต้องตรวจสอบ หากมีความคืบหน้าจะบอกทุกท่าน”“ทางฝั่งข้าเองก็จะพยายามนำข่าวที่เป็นประโยชน์มาให้” อันที่จริงอีอิ่นก็มีความคิดบางอย่าง แต่ตอนนี้เขายังไม่ค่อยมั่นใจ ต้องกลับไปตรวจสอบให้ละเอียดก่อน“เช่นนั้นขออ
