ร้องไห้ของชุ่ยชุ่ย ชุ่ยชุ่ยที่ยังไม่ทันเรียก “คุณหนูใหญ่” น ้าตาก็ไหลลงมาก่อนแล้ว นางเพิ่งสะดุ้งตื่นจากความหวาดกลัวจากการถูกลอบฆ่า ครานี้เองนางก็ร้องไห้อีกแล้วเม่ยเอ๋อร์รีบตบหลังนางเบาๆ “ร้องทำไม ไม่เป็นอะไรแล้ว!”“ท่านพี่เม่ยเอ๋อร์ ฮือๆๆ…” ชุ่ยชุ่ยหวาดผวาสุดขีด “คนสำนักคุนอู๋ทุเรศมากเลย พวกเขารวมหัวกันตั้งหลายคนรุมข้าคนเดียว!เมื่อครู่นี้ยังมีตาเฒ่าคนหนึ่งคิดจะสังหารข้าด้วย! ฮือๆๆ…”“พวกเราเห็นหมดแล้ว ก็เลยแก้แค้นให้เจ้าแล้วนี่ไง” เม่ยเอ๋อร์กล่าว คนสำนักคุนอู๋คงเสียใจแย่ พวกเขาในตอนนี้อยากจะร้องไห้ก็คงไม่ร้องไม่ได้แล้วในความเป็นจริง คนสำนักคุนอู๋ก็รู้สึกอยากจะกระอักเลือดจริงๆ!โดยเฉพาะหลังจากที่ได้ยินชุ่ยชุ่ยฟ้อง พวกเขาก็ยิ่งอยากกระอักเลือด ใครกันแน่ที่ทุเรศ!?
แต่แล้ว…“ไม่ได้ ยังไม่พอ! พี่เม่ยเอ๋อร์ต้องท้าชิงพวกเขาด้วย พวกเขากำจัดศิษย์พี่สำนักชางอู๋ของเราหมดแล้ว แงงง…” เมื่อชุ่ยชุ่ยคิดได้ว่าเมื่อครู่นี้นางไร้หนทางเพียงใด นางก็ปล่อยร้องโฮอีกแล้วจ่านเผิงและคนอื่นๆ เข้ามาปลอบนาง “เป็นเพราะพวกข้าไร้ประโยชน์เอง ยังพูดไว้ดิบดีว่าจะปกป้องศิษย์น้อง ไม่คิดว่าจะกลายเป็นว่าต้องให้เจ้าปกป้องแทน เจ้าแก้แค้นให้พวกข้าแล้วล่ะ”“ใช่แล้ว ศิษย์น้องชุ่ยชุ่ย เจ้าเก่งมากเลย!”“ขอบใจเจ้าที่แก้แค้นให้พวกข้า!…”เหล่าศิษย์ชั้นยอดสำนักชางอู๋รู้สึกขอบคุณจริงๆ หากไม่ใช่เพราะชุ่ยชุ่ย สำนักชางอู๋คงไม่มีแม้แต่สิทธิ์ท้า
