จยาสีหน้าเคร่งขรึม “ลุย! ลุยพร้อมกันไปเลย! ฆ่านางซะ! อย่าออมมือ!”ชุ่ยชุ่ยหน้าซีดเผือด “พวกเจ้าทำเกินไปหน่อยแล้ว!”
“ไปตายซะ!” ศิษย์หญิงสำนักคุนอู๋ชักดาบฟันลงไปที่ชุ่ยชุ่ยศิษย์สำนักคุนอู๋ที่เหลือก็จู่โจมพร้อมกัน แสงดาบมากมายมุ่งไปทางชุ่ยชุ่ย ปิดกั้นทางหนีของนางไว้หมดสิ้น ครานี้เอง…ชุ่ยชุ่ยร้องไห้ แต่นางร้องไห้พลางหลบหลีกการโจมตีเอาชีวิตนางได้ถึงสามครา “พวกเจ้าหน้าด้านจริงๆ! สิบรุมหนึ่งงั้นรึ!”“หยุดพล่ามเสียที!” จางซ่านจยาหน้าดำหน้าแดง เขาเป็นหนึ่งในคนจู่โจมที่นางหลบได้ ทำเอาเขาโมโหจนแสดงพลังที่แข็งแกร่งกว่าเดิมออกมา และยังผสานพลังกับสหายอีกเก้าคนสร้างค่ายกลปิดล้อมสังหารในจังหวะเดียวกัน…“ไปตายซะ!” ศิษย์หญิงสำนักคุนอู๋ที่โมโหจนแทบคลั่งก็ตะคอกอย่างโหดเหี้ยม!ฟิ้วๆ!สามดาบเจ็ดกระบี่ผนึกไปที่ลำตัวส่วนบน ส่วนกลางและส่วนล่างของชุ่ยชุ่ย ทำให้นางไม่มีโอกาสหนีหลุดรอดไปได้แม้แต่น้อยแต่แล้ว…“ข้าไม่ยอมตายหรอก!”
ก่อนที่การล้อมสังหารจะสำเร็จ นางก็วิ่งหนีออกมาจากค่ายกลที่จางซ่านจยาและคนอื่นๆ สร้างขึ้น! อีกทั้งร่างของนางยังหายวับไปอยู่ข้างหลังศิษย์หญิงสำนักคุนอู๋คนนั้นอย่างรวดเร็ว“เจ้าน่ะแหละไปตาย!” ชุ่ยชุ่ยซัดฝ่ามือไปทางท้ายทอยของศิษย์หญิงสำนักคุนอู๋ นางหลับตาแน่น เพราะนางไม่เคยฆ่าคนมาก่อนจึงรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย การเคลื่อนไหวของนางจึงชะงักไปเล็กน้อยแต่ศิษย์หญิงสำนักคุนอู๋ไม่รู้ว่าชุ่ยชุ่ยไม่เคยฆ่าคน
