ะเป็นเช่นนั้น มิเช่นนั้นหลังจากฝ่ายตรงข้ามหนีไปดื้อๆ เช่นนี้ขณะที่ตนได้เปรียบกว่าหรือ! เห็นได้ชัดว่าแม้การโจมตีเมื่อครู่นี้จะน่ากลัวแต่นางก็สูญเสียพลังงานไม่น้อย!จางซ่านจยาจึงเป็นผู้นำตามนางไป! คนที่เหลือก็ตามเขาไปจากนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง “ว๊าย! ช่วยด้วย…”“เป็นไปตามคาด!” จางซ่านจยายิ่งมั่นใจว่า นังคนชั่วคนนี้หมดแรงแล้ว มิเช่นนั้นเหตุใดจู่ๆ จึงร้องขอความช่วยเหลืออย่างหวาดกลัวเช่นนั้นเล่า เขาฟังออกว่าเสียงร้องขอความช่วยเหลือนี้แฝงความหวาดกลัวไว้จริงๆแต่แล้ว… เมื่อพวกเขาหายวับไปกลางอากาศ กระโจนไปทิศทางที่ชุ่ยชุ่ยหายตัวไป พวกเขาก็ตกใจเช่นกัน “ช่วยด้วย!”จางซ่านจยาและคนอื่นๆ ที่จู่ๆ ก็ไร้วิชาเพิ่งรู้ว่าเหตุใดชุ่ยชุ่ยจึงร้องขอความช่วยเหลือ! เพราะว่าที่นี่คือหน้าผา ข้างล่างเป็นเหวที่แผ่ซ่านกลิ่นอายต้าฮวงแปลกประลาด ซึ่งสามารถทำให้เหล่านักฝึกฌานมิอาจใช้วิชาได้ดังนั้น…ฟิ้ว!ฟิ้วๆ!
จางซ่านจยาและคนอื่นๆ ก็ตกลงไปในเหวลึกอย่างไม่ต้องสงสัยและในขณะที่ตกลงไปนั้น พวกเขาก็เห็นนังคนชั่วที่พวกเขาไล่ตามนั้นเกาะต้นไม้บนหน้าผาได้อย่างโชคดี ต้นไม้หนึ่งเดียวบนหน้าผา นี่มันโชคอะไรกัน!จางซ่านจยาแทบจะกระอักเลือดแล้ว แต่กลับจำเป็นต้องบีบป้ายชื่อตนให้แตก เพื่อกำจัดตนเองออกไป ศิษย์สำนักคุนอู๋ที่เหลือสี่คนก็เช่นกันส่วนชุ่ยชุ่ย… นางก็มองกลุ่มคนของจางซ่านจยาร่วงลงไปต่อตาเช่นนี้ ก่อนจะหายตัวไปพร้อมกัน เหลือเพ
