่อน“ให้ตายเถอะ!” หยางไป่หมิงอยากจะขัดขวาง แต่เสียงของต้าซือมิ่งไม่เพียงดังมาจากกลางอากาศ ด้วยเสียงที่แผ่ซ่านแรงกดดันมหาศาลก็ทำให้หยางไป่หมิงและคนอื่นๆ ตะลึงงัน
พลังเช่นนี้ทำให้สำนักคุนอู๋ได้แต่มองไม่กล้าพูด ถึงแม้พวกเขาอยากจะรั้งคนสำนักชางอู๋ไว้ทั้งหมด เพื่อแย่งอาวุธวิเศษของพวกเขามา แต่สำนักคุนอู๋ก็กลัวว่าจะทำให้ต้าซือมิ่งพิโรธความรู้สึกเช่นนี้ทำให้หยางเซ่าเหิงเดือดดาลในใจยิ่งนัก เขาคิดในใจว่า “หากไม่ใช่เพราะนังคนชั่วที่เกาะติดต้าซือมิ่งนั่น! สำนักข้าก็คงไม่ถูกหยามเช่นนี้!”ไม่เพียงเขาที่คิดเช่นนี้ กู้หยวนซูก็คิดเช่นนี้เช่นกัน! นางจึงกวาดตามองเยี่ยนอวี๋อย่างแค้นเคือง แต่กลับสบตาของเจ้าตัวน้อยเข้า ไม่เพียงเท่านี้… เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่สบตากู้หยวนซูพอดี เขาก็กะพริบตาพร้อมกับตบก้นน้อยๆของตน “หอม?”กู้หยวนซู “…”เจ้าเด็กเหลือขอ! เลว!กู้หยวนซูเกร็งใบหน้าจนเกือบจะบิดเบี้ยวผิดรูป เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับไม่สนใจนางแล้ว เขามองไปที่จ่านเผิงและคนอื่นๆ ที่ถูกส่งออกมาแล้ว“อัก…”จ่านเผิงและคนอื่นๆ กระอักเลือดไม่หยุด ลมหายใจก็แผ่วเบาลงมาก ประมุขหอโอสถจึงรีบพาคนเข้าไปช่วย เม่ยเอ๋อร์ก็เข้าไปช่วยเช่นกัน
แต่ว่า… ในสนามประลองต้าฮวง!“ศิษย์พี่! ศิษย์พี่?”เมื่อชุ่ยชุ่ยบังเอิญเห็นสหายสำนักเดียวกันบีบป้ายชื่อตนเองจนหมดและออกจากสนามประลองไป นางก็ตะลึงงันนางไม่คิดเลยว่า การที่นางมาดูเพราะได้ยินเสียงดังสนั่น นางกลับเห็
