นภาพที่ศิษย์พี่ของนางออกจากที่นี่หมดแล้ว! นี่มัน…“ไม่นะ!” ชุ่ยชุ่ยน ้าตาไหลทันที “ศิษย์พี่!”เม่ยเอ๋อร์ที่เห็นดังนั้นก็กุมขมับ อดแผดเสียงขึ้นไม่ได้ “ร้องทำไม!ไม่รีบหนีอีก!”เสียดายที่ชุ่ยชุ่ยไม่มีทางได้ยินเสียงที่แผดร้องอยู่ข้างนอกของเม่ยเอ๋อร์ นางยังคงร้องไห้ อีกทั้งยังถูกเหล่าศิษย์สำนักคุนอู๋พบเข้าแล้วด้วย ถึงอย่างไรนางก็ไม่รู้วิธีหลบซ่อนเลย นางยังคงตกอยู่ในภาวะตกใจกลัวจนร้องไห้ไม่หยุดเจ้าสามารถจินตนาการถึงอารมณ์ที่ไก่อ่อนตัวหนึ่งกำลังดีอกดีใจที่พบศิษย์พี่สำนักตนแล้ว แต่กลับพบว่าพวกเขาถูกส่งออกไปหมดแล้ว อย่างไรก็แล้วแต่ชุ่ยชุ่ยใจสลายไปหมดแล้ว…และชุ่ยชุ่ยที่เป็นเช่นนี้ย่อมมิได้ทำให้หยางไป่หมิงสนใจนัก เขายิ้มหยันก่อนจะสั่งคนจำนวนสิบคนว่า “ไปกำจัดสาวใช้นั่นซะ! อย่าให้สำนักชางอู๋มีโอกาสพลิกตัวได้”
“ศิษย์พี่หมิงโปรดวางใจ!” จางซ่านจยาและคนอื่นๆ ที่ถูกเลือกก็หายวับไปทางยอดเขาที่ชุ่ยชุ่ยอยู่แล้วเม่ยเอ๋อร์ที่เห็นดังนั้นก็หัวเสีย! นางก็ว่าชุ่ยชุ่ยขี้แงคนนี้ไม่เหมาะที่จะร่วมการประลองพรรค์นี้เสียหน่อย อยู่จวนทำกับข้าว ล้างจานซักเสื้อผ้าก็ดีอยู่แล้วมิใช่หรือ แต่แล้ว…“หนีก็หนีไม่เป็น!” เม่ยเอ๋อร์โมโหพลางป้อนยาให้จ่านเผิงอย่างหยาบคาย ทำเอาฝ่ายหลังเกือบจะสำลักตาย โชคดีที่ประมุขหอโอสถเข้ามาช่วยเหลือทันในขณะเดียวกัน ชุ่ยชุ่ยที่ร้องให้งอแงก็ถูกศิษย์สำนักคุนอู๋ล้อมไว้แล้ว!ชุ่ยชุ่ยตะลึงงัน “เจ้า… พวกเจ
