“แย่งชิงลูกศิษย์?”
ซูเตี๋ยหันมามองจางอวิ๋นด้วยแววตาประหลาดใจ คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นเล็กน้อย “ลูกศิษย์ของเจ้าโดนใครแย่งไปรึ?”
“ไม่ใช่!”
จางอวิ๋นรีบโบกมือปฏิเสธ ก่อนจะอธิบายขยายความ “ข้าหมายถึง… ไปแย่งชิงคนที่จะมาเป็นลูกศิษย์ในอนาคตต่างหาก! เมื่อครู่ข้าเพิ่งไปร่วมงานประมูลที่หอสมบัติหนานจางสาขาในเมืองนี้มา สินค้าปิดท้ายงานคือสาวน้อยเผ่าเงือก ข้าลองตรวจสอบดูแล้ว พบว่านางมีรากกระดูกที่ยอดเยี่ยมเปี่ยมพรสวรรค์ เหมาะสมที่จะมาเป็นศิษย์สืบทอดวิชาของข้ามาก!”
“สาวน้อยเผ่าเงือก?”
ซูเตี๋ยหรี่ตาลงเล็กน้อย ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ “ดูท่า… จะเป็นสินค้าที่พ่อค้าจาก ‘แคว้นหนานซิง’ นำติดมือมาสินะ!”
“พ่อค้าจากแคว้นหนานซิง?”
“เจ้าคงไม่รู้… เมื่อไม่กี่วันก่อนมีขบวนพ่อค้ากลุ่มหนึ่งเดินทางมาที่เมืองหนานซาง เพื่อนำสินค้าพื้นเมืองหายากจากแคว้นหนานซิงมาปล่อยขาย ในบรรดาหกแคว้นแห่งแดนใต้ แคว้นที่มีเผ่าเงือกอาศัยอยู่ ก็มีแค่ในทะเลลึกแถบขั้วโลกใต้ของแคว้นหนานซิงเท่านั้น ลองปะติดปะต่อเรื่องราวดูแล้ว มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นของที่พ่อค้ากลุ่มนั้นนำมา!”
จางอวิ๋นได้ฟังก็ร้องอ๋อ ยกนิ้วโป้งให้ซูเตี๋ยทันทีด้วยความเลื่อมใส “สมกับเป็น
