ากในเมืองตวาดเสียงใส่ ทันใดนั้นก็ปรากฏภาพลวงเทพมารดรแห่งประจิมทิศ มันเข้าขวางกรงเล็บแหลมคมของเยี่ยนจื่อเสาไว้ได้จากนั้น…“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!”เยี่ยนจื่อเสากระโดดขึ้นกลางอากาศ รอบกายแผ่ซ่านพลังวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์และทรงพลังออกมา ไม่เพียงทำลายภาพลวงเทพมารดรแห่งประจิมทิศทิ้ง ยังทำให้กรงเล็บแหลมคมสีขาวของเขาแข็งแกร่งขึ้นไม่เพียงเท่านี้…“เจ้าคนสารเลวบังอาจหยามสำนักของข้า! ไสหัวออกมา!” ครั้นเยี่ยนจื่อเสาตวาดด้วยความเกรี้ยวกราดหญิงงามในเกี้ยวก็ถูกสาดเทลงมาบนพื้น!“บ้าเอ๊ย!”“สุดยอด!”“เขาคือใคร” กลุ่มคนที่มุงดูจนตาลายไปหมดต่างตกใจกับความเก่งกาจของเยี่ยนจื่อเสา ไม่คิดว่าเขาจะจู่โจมสตรีลัทธิเซิ่งเหลียนลงมาจากเกี้ยวได้ในขณะที่หลิงหยางจวินก็กำลังลงมือ!?
“บัดซบ!” ชือปี้เหลียน ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งลัทธิเซิ่งเหลียนที่ล้มลงบนพื้นโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ รอบกายนางมีเพลิงไฟลุกโชน มีแนวโน้มจะเกิดสงครามครั้งใหญ่แล้ว!แม้แต่หยางเซ่าเหิงก็ตวาดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เยี่ยนจื่อเสา!กล้าดียังไงมาขัดระเบียบเมืองหลวงก่อนพิธีแต่งตั้งเจ็ดสำนัก!”“สุนัขบ้าที่ไหนกัน คู่ควรต่อการใช้คำว่าระเบียบเมืองหลวงด้วยรึ” เยี่ยนจื่อเยี่ยเดินออกมาจากกลุ่มศิษย์สำนักอย่างโอหัง รังสีอำมหิตดุจน ้าค้างแข็งสั่นสะท้าน“เยี่ยนจื่อเยี่ย” หยางเซ่าเหิงมองเยี่ยนจื่อเยี่ย “หากไม่ใช่เพราะข้าออกจากสำนักศึกษาแล้ว คนเช่นเจ้าคงไม่มีทางเข้าเทียนเหมินได้”“ฮึ! เส
