ว่า “สำนักชางอู๋จะทำตัวอับอายก็ช่างปะไร ขอเพียงอย่ามาขวางทางข้าก็พอ จงรู้ไว้ว่ามีเพียงสุนัขร้ายเท่านั้นที่ชอบขวางทาง!”“คนต ่าช้าจากไหนกัน ปากเหม็นเช่นนี้!” เยี่ยนจื่อเสาโต้กลับไปอย่างไม่เกรงใจ “มีเพียงคนต ่าช้าที่ปากเหม็นเช่นนี้ ปัญญาชนไม่พูดจาเช่นนี้หรอก”
“เจ้า…” สตรีนางนั้นฉุนเฉียว เครื่องประดับสีเงินรอบกายนางส่งเสียงหึ่งแสบหู สะเทือนจนเหล่าศิษย์สำนักชางอู๋ที่อยู่ใกล้กับคนลัทธิเซิ่งเหลียนหูเกือบจะหนวก!ทว่าเยี่ยนจื่อเสาก็ปัดมือปล่อยแสงสีขาวออกมาสยบเสียงเหล่านี้ลง “ความสามารถอ่อนด้อย อย่าทำให้ตนอับอายเลย!”“หาเรื่องตายรึไง!” รอบกายสตรีงามปะทุเพลิงเดือด! เพลิงไฟปทุมในเพลิงเหล่านั้นยังพุ่งใส่เยี่ยนจื่อเสา ทั่วทั้งบริเวณร้อนระอุ“ไสหัวไปซะ!” เยี่ยนจื่อเสาไม่เกรงกลัวใดๆ เขาทำลายสัญลักษณ์ปทุมเหล่านั้นด้วยพลังจิตใจอย่างช ่าชอง ก่อนจะจู่โจมสตรีนางนั้นกลับด้วยเสียงคำรามทุ้มต ่ากรรร…เสียงคำรามแปรเปลี่ยนแสงสีขาวที่แต่เดิมกระจัดกระจายอยู่รอบกายศิษย์สำนักชางอู๋กลายเป็นกรงเล็บแหลมคม มันพุ่งโจมตีใส่สตรีงดงามผู้นั้น ทำให้ม่านโปร่งแสงที่คลุมเกี้ยวขาดกระจุยไม่เพียงเท่านี้…“ไสหัวไปซะ!”ท่าโจมตีกลับด้วยมุทราปทุมที่สตรีงามนางนั้นปล่อยออกมาแตกสลายในทันที! กรงเล็บแหลมคมที่เยี่ยนจื่อเสาแปลงออกมากลับทรงพลังเช่นเดิม อีกเพียงพริบตาก็จะฉีกสตรีงดงามนางนั้นเป็นชิ้นๆ แล้ว
“บังอาจนัก!”หยางเซ่าเหิงที่เพิ่งสถิตออกมาจ
