ีรษะลงแตะหน้าผากขาวเนียนของนาง“อย่าแค้นเคืองกันเลยได้หรือไม่”“ไม่ได้”“เช่นนั้นข้าขอโทษได้หรือไม่”
“ไม่ได้”“เช่นนั้นเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ต้องการอย่างไร”“ข้าขอคิดดูก่อน”เยี่ยนอวี๋มองชายที่อยู่ตรงหน้าเพียงคืบหนึ่งคนนี้ ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งนางจะยินยอมให้ชายที่ขี้ตื๊อเช่นนี้อยู่ข้างกาย กระทั่งทำให้นางรู้สึกหวั่นไหวราวกับนิยายรักๆ ใคร่ๆ เพียงเพราะเขาคงเป็นเช่นนั้นอันที่จริงเยี่ยนอวี๋ก็ไม่ค่อยมั่นใจ แต่สิ่งที่นางมั่นใจคือ ครั้นนางเข้าใกล้เขา หัวใจของนางก็จะเต้นเร็วขึ้น การ ‘แหย่’ เขาเช่นนี้ ก็ทำให้นางมีความสุข และความสุขเช่นนี้ก็ต่างจากการแหย่เด็กน้อย ทำให้นางรู้สึก… หวานฉ ่า? ทำให้นาง…ขณะที่ต้าซือมิ่งไม่ทันตั้งตัว เยี่ยนอวี๋ก็รัดเอวเขาไว้แน่นและยังปราชิดเข้าไปที่ซอกคอของเขา ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกราวกับ…“แค่กๆๆ!” เยี่ยนจื่อเยี่ยไอหนักขึ้นอีกหลายครั้ง เขาจำเป็นต้องเตือนน้องสาวให้พอได้แล้ว อย่าให้ฝ่ายนั้นได้เปรียบ! แต่กลับทำให้เยี่ยนจื่อเสาอดถามขึ้นไม่ได้ว่า “พี่ใหญ่ เป็นอะไรกันแน่”“บอกให้เจ้าอย่าถามไง” เยี่ยนจื่อเยี่ยนหมดคำพูด เขาอดคิดถึง‘ความสำเร็จ’ ของน้องรองผู้โง่เขลาที่ทานยาแปรสภาพไปเมื่อครู่นี้
ไม่ได้ ทำให้เขารู้สึกจุกตรงอกและอดถอนหายใจไม่ได้ เจ้าน้องรองผู้โง่เขลา…ทว่าเยี่ยนอวี๋ที่อยู่ทางนั้นก็ปล่อยมือแล้ว แต่เมื่อนางมองต้าซือมิ่งอีกครั้ง ก็พบว่าดวงตาของเขาสว่างสุกใสมาก ราวกับพื้นผิวน ้าที่
