นะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจ เขามองท่านแม่พลางยิ้มยาหยี ท่าที‘ข้ารู้ดีที่สุด’ ทำให้เขาดูโตต่างจากเด็กวัยเดียวกันอย่างสิ้นเชิง เด็กทั่วไปไม่สามารถแสดงสีหน้าอารมณ์ได้มากมายเช่นนี้!
เยี่ยนอวี๋มองเด็กน้อยที่ยิ้มดีใจอย่างอ่อนโยน เมื่อหยวนคังฮ่องเต้เห็นหน้าตาเช่นนั้น ก็ไม่รู้จะบรรยายความงามออกมาอย่างไรดี มันแตกต่างจากความงามอันสูงส่งและสง่าของเทพธิดา แต่เป็นความงามที่สถิตอยู่บนโลกมนุษย์ งดงามเบ่งบานไปทุกแห่งหน ทั้งอ่อนโยนและมีเสน่ห์เหลือล้นสตรีงามงดชั้นยอดเช่นนี้ ถึงแม้ไม่ใช่เทพธิดา หยวนคังฮ่องเต้ก็ไม่อยากพลาด ยิ่งไปกว่านั้นนางยังเป็นเทพธิดา ผู้มีชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์เขาย่อมพลาดไปมิได้!และในขณะที่หยวนคังฮ่องเต้คิดเช่นนี้“เนะ”เยี่ยนอวี๋เดินออกมาจากตำแหน่งของตนเอง นางเดินมุ่งไปทางหยวนคังฮ่องเต้หรือก็คือสองพ่อลูกนั่นแล้วจากนั้น…
