วเป่าที่หิวข้าวก็ส่งเสียงขึ้นอีกครั้ง “พ่อ” จ๊อกๆ…“อืม” ต้าซือมิ่งลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ เขานั่งลงบนพื้นก่อนจะนำซุปธัญพืชที่เตรียมไว้แต่แรกและยังอุ่นอยู่ออกมา และเริ่มป้อนให้เด็กน้อยทานครานี้เองคนในโถงต่างสับสนงงงวย พวกเขาไม่สามารถเชื่อมโยงต้าซือมิ่งที่กำลังป้อนอาหารให้เด็กอย่างชำนาญท่านนี้กับต้าซือมิ่งที่ดูหมิ่นหยวนคังฮ่องเต้และอัญเชิญสวรรค์ลงโทษเมื่อครู่นี้ได้เลยมันต่างกันเกินไปแล้ว…
แต่แล้วต้าซือมิ่งก็ยังเป็นต้าซือมิ่งที่อ่อนโยนและสง่า “วันข้างหน้าเมื่อข้าและคุณหนูใหญ่เยี่ยนแต่งงาน ทุกคนในที่อยู่ในเหตุการณ์วันนี้ต้องมาเข้าร่วม ห้ามขาดแม้แต่คนเดียว”เฮือก…คนขี้ขลาดบางคนแทบจะร้องไห้แล้ว! พวกเขาอยากถามจริงๆว่าขอหายตัวไปยามนี้ทันหรือไม่ ทว่าต้าซือมิ่งก็เอ่ยต่อไปว่า “ซย่าโหวกุ่ย เจ้าก็ไม่เว้น”เอื้อก! หยวนคังฮ่องเต้กระอักเลือดขนานใหญ่ออกมาอีกครั้งหัวใจเขาสลายไปหมด สีหน้าก็ซีดเผือด ทำเอาเหอซงกังวลมาก โชคดีที่มีผู้แข็งแกร่งอาวุโสท่านหนึ่งกำลังถ่ายพลังของตนไปให้หยวนคังฮ่องเต้แล้ว มิเช่นนั้นทุกคนคงคิดว่าฝ่าบาทต้องสิ้นพราชนม์ในวันนี้แล้ว!แต่หรงอี้รู้ดีว่าไม่ง่ายดายเช่นนั้น เขาสัมผัสได้ว่าซย่าโหวกุ่ยยังซ่อนไพ่ตายไว้ อีกทั้งยังรู้ว่าบัดนี้ยังคงไม่ยอมเผยออกมา ซึ่งก็ทำให้เขาประหลาดใจนักทว่าครั้นหรงอี้จะลองทดสอบอีกครั้ง เสียงกล้าๆ กลัวๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากข้างนอก แต่ก็ทูลรายงานด้วยพลังเต็มเปี่ย
