เยี่ยนอวี๋สัมผัสได้ถึง ‘ความสะเทือน’ ของต้าซือมิ่ง นางมองไปที่เขาทันที“จื่ออวี๋ เจ้ามิต้องมองเขา! แดนเทพเราก็เปิดได้ เราจะเปิดให้เจ้าดูบัดเดี๋ยวนี้ หากเขาสัตย์ซื่อจริง ไยจึงมิกล้าทดสอบ หากเขามิใช่พรหมจารีแล้ว ย่อมมิใช่คู่ต่อสู้ของเราอีกต่อไป!” หยวนคังฮ่องเต้กล่าวอย่างมั่นใจเยี่ยนอวี๋นัยน์ตาเคร่งขรึมเล็กน้อย นางคิดถึงความผิดปกติของต้าซือมิ่งในช่วงระยะนี้ ตั้งแต่ที่เสี่ยวเป่าดื่มน ้าค้างหลิงเซียงไปเขาก็แปลกพิกล ถึงแม้จะน้อยนิดมาก แต่ก็หนีไม่พ้นสัมผัสของนางทว่านางก็มั่นใจมากเช่นกันว่าเสี่ยวเป่าเป็นบุตรของเขาสำหรับเรื่องนี้แล้ว ไม่ว่าเมื่อใดเยี่ยนอวี๋ก็เชื่อว่าไม่ใช่เพียงเพราะสองพ่อลูกหน้าตาเหมือนกันมาก ยังเป็นเพราะมีเพียงเขาที่นางไม่สามารถมองเห็นได้ เป็นคนที่นางออกจากสามโลกแล้วก็มิสามารถเห็นได้“เกิดอะไรขึ้น” เยี่ยนอวี๋เพียงแค่อยากรู้ว่ามีอะไรที่นางพอจะช่วยได้หรือไม่แต่เมื่อทุกคนได้ยินคำถามเช่นนี้ ต่างก็คิดว่าเป็นการสงสัยในตัวต้าซือมิ่ง ทว่าฝ่ายหลังไม่คิดเช่นนี้ เพราะว่าเขาเห็นความกังวลในสายตาของนางออก ถึงแม้นางจะไม่รู้ตัวก็ตาม
ดังนั้นหรงอี้จึงยกมือขึ้นจับใบหน้าของนางอย่างอ่อนโยน “ใครบางคนคิดไปเองน่ะ มิต้องเป็นห่วง”“แต่ว่า…” จู่ๆ เยี่ยนอวี๋ก็คิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ที่เขาเจาะเลือดเสี่ยวเป่า! ครานั้นเขากำลังทดสอบหรือ เช่นนั้นหมายความว่าเขาเองก็คิดว่าตนเองยังเป็นพรหมจารีใช่หรือไม่หากเป็นเ
