เอาแล้ว!!เพล้ง!บางคนเก็บอาการไม่อยู่ทำจอกสุราในมือตกลงบนพื้น พวกเขาอยากจะร้องไห้จริงๆ กลัวว่าจะทำให้ ‘เทพ’ ทั้งสององค์ ‘ชำเลืองมอง’มาพลันรู้สึกเสียววาบขึ้นมาทว่าเห็นได้ชัดว่า ‘ลูกพี่’ มิได้สนใจคนตัวกระจ้อยเช่นพวกเขาเมื่อหยวนคังฮ่องเต้กล่าวจบ เขาก็มองไปที่ต้าซือมิ่ง อยากรู้ว่าต้าซือมิ่งจะยังคงทำหน้านิ่งดั่งเทพจอมปลอมได้อีกหรือไม่!ทว่าอินสวินอี้ก็เก็บอาการไม่อยู่แล้ว จอกสุราในมือของเขาก็ร่วงแล้วเช่นกัน เขายังพ่นวาจาหยาบคายอย่างไม่สนใจภาพพจน์ “เชี่ย!ไม่ใช่หรอกนะ…”นี่เป็นคำที่มาจากใจอินสวินอี้จริงๆ เขาคิดไม่ถึงเลยว่า หยวนคังฮ่องเต้จะต ่าช้าเช่นนี้ โอ้ไม่! ไม่สิ ไม่คิดว่าเขาจะพิสดารเช่นนี้ต่างหาก ดันสวมเขาให้ตนเองซะงั้น?หรือว่าต้องสวมเขาเป็นบางครั้งเพื่อความราบรื่นของชีวิตนะ?หากมิใช่เช่นนี้ เหตุใดหยวนคังฮ่องเต้จึงกระทำเช่นนี้เล่า อินสวินอี้ที่คิดไม่ตกรู้สึกงุนงงไปหมดแต่แล้ว เยี่ยนอวี๋ที่เยือกเย็นที่สุดในนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า “ท่านมิใช่”
เยี่ยนอวี๋ไม่เห็นหยวนคังฮ่องเต้ในสายตาเลย เฉกเช่นเดียวกับเมื่อครั้นกู้หยวนเหิงยัดเยียดความเป็นพ่อให้บุตรของนาง เพราะนางมั่นใจว่าเสี่ยวเป่าเป็นบุตรของต้าซือมิ่งหรงหากเสี่ยวเป่าหน้าตาเหมือนหยวนคังฮ่องเต้ เยี่ยนอวี๋คง… ทันใดนั้นนางก็รู้สึกโชคดีที่เสี่ยวเป่าของนางมีหน้าตาเหมือนต้าซือมิ่งในใจเยี่ยนอวี๋ปรากฏภาพขัดเคืองตา นางรีบอุ้มเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมอก ต้องใช้ควา
