มน่ารักของเด็กน้อยปัดเป่าใบหน้าของหยวนคังฮ่องเต้ฉบับเด็กน้อยออกไปเยี่ยนอวี๋ขนเกือบจะลุกชันเพราะเรื่องนี้ ในใจของนางปรากฏมนุษย์คนหนึ่งกำลังร้องตะโกนอย่างอัดอั้นตันใจ ทว่าใบหน้าของนางกลับยังคงแน่นิ่ง สุภาพและสง่าเลิศล ้าแต่ต้าซือมิ่งดูออกว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของเขากำลัง ‘ถุย’ น ้าลายใส่หยวนคังฮ่องเต้ ดูท่าทีรังเกียจเช่นนั้นสิ น่ารักจริงๆต้าซือมิ่งที่แสดงความรักเอ่อล้นอย่างไม่รู้ตัวนั้นก็ลืมตอบหยวนคังฮ่องเต้สนิท ทำเอาหยวนคังฮ่องเต้พลันเสียหน้า เหตุการณ์เช่นนี้ก็เหมือนกับสองฝ่ายกำลังสู้รบ ตนเองใช้ท่าไม้ตาย แต่ศัตรูกลับกำลังจิบชา ราวกับว่าตนเองเป็นตัวตลกกระโดดคาน ศัตรูกลับเป็นคนวิเศษผู้แข็งแกร่งที่ทำให้กระโดงกรรเชียงนาวาไหม้เป็นจุณขณะแย้มสรวลสนทนา เห็นได้ชัดว่าฝีมือต่างกันลิบลับ ทำให้หยวนคังฮ่องเต้เก็บอาการไว้ไม่อยู่อีกต่อไป “หรง! อี้!”
“หืม” หรงต้าซือมิ่งขานตอบพร้อมสบพระเนตรหยวนคังฮ่องเต้ฝ่ายหลังนัยน์ตาเคร่มขรึม จ้องมองเขาด้วยความเย็นชาถึงแม้หยวนคังฮ่องเต้อยากจะอดกลั้นไว้เพียงใด แต่เขาก็อดกลั้นไว้ไม่อยู่และไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว! ในฐานะที่เป็นฮ่องเต้ เขาไม่จำเป็นต้องอดทนทั้งๆ ที่ตนไม่อยากทน! หยวนคังฮ่องเต้คว ่าโต๊ะก่อนจะตวาดใส่ “เจ้าคิดว่าเราพูดเล่นกับเจ้าอยู่รึ”“อืม” หรงต้าซือมิ่งพยักหน้าอย่างสง่างาม ทำให้ผู้คนเห็นว่า ‘เขาไท่ซานถล่ม สีหน้าไม่เปลี่ยน[1]’ เป็นอย่างไร สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยน
