ตั้งแต่ต้นจนถึงบัดนี้จริงๆ ดุจทวยเทพที่หลุดพ้นทางโลก ปลงกับทุกสิ่งแล้วแม้เขาจะกำลังกล่อมทารกน้อย แม้เขาจะนั่งลงบนพื้นอย่างเกียจคร้าน ล้วนมิสามารถทำลายความน่าเกรงขามอันสูงส่งของเขาได้และยิ่งมิอาจทำลายความวาบหวามอันเย้ายวนผู้คนอย่างเป็นธรรมชาติของเขา ไม่ว่าอย่างไรสตรีมากมายในห้องโถงในบัดนี้ก็หลงใหลเขาแล้ว! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกู้หยวนซู ถึงแม้นางเกลียดแค้นเขาเพราะความรัก กระทั่งเคยคิดอยากจะสังหารต้าซือมิ่ง ทว่าในบัดนี้นางเองก็ตกอยู่ในความลุ่มหลงแล้วต้าซือมิ่งยังเป็นดังเช่นดอกฝิ่นทำให้ผู้คนมิอาจถอนพิษได้ ถึงแม้เจ้าจะไม่กล้าสารภาพรักต่อหน้าเขา แต่กลับอดวาดฝันไม่ได้ และก็ทำได้เพียงวาดฝัน มักจะรู้สึกว่าตนไม่สามารถเอื้อมถึงเทพบุตรชั้นยอดแห่งตำหนักซือมิ่งได้
แต่ว่า… เทพบุตรชั้นยอดเช่นนี้กลับหวั่นไหวต่อสตรี สมควรแล้วหรือ!? ถึงอย่างไรกู้หยวนซูก็คิดว่าไม่สมควร นางจึงลุกขึ้น “ต้าซือมิ่งข้ารู้ว่าท่านคิดว่าเด็กคนนั้นคือลูกของท่าน แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนปฏิบัติงานแทนพระองค์มาตลอด ที่ท่านคิดนั้นเป็นเพียงเรื่องลวง บุตรของนางเป็นโอรสของฝ่าบาท เป็นโอรสของต้าซย่า เขาเป็นบุตรแห่งเทพ”กู้หยวนซูฉีกหน้านังคนชั่วเยี่ยนจื่ออวี๋อย่างโหดเหี้ยม! ทำให้ต้าซือมิ่งกระจ่างในทันใดว่านังคนชั่วคนนี้เป็นเพียงนางโลมที่นอนกับชายไม่เลือกหน้า!น่าเจ็บใจที่ก่อนจะเข้าเฝ้าฝ่าบาท แผนการชั่วร้ายของนางมิอาจทำให้นังค
