ช่นนี้ แม้จะไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่เยี่ยนอวี๋…หยวนคังฮ่องเต้เอ่ยขึ้นอีกครั้งโดยไม่ปล่อยให้นางคิดต่อไป “จื่ออวี๋ เจ้ามิต้องถามเขาหรอก คนต ่าทรามเช่นนี้จะยอมรับการกระทำของตนได้อย่างไร!”วาจาสัตย์ตรงเช่นนี้โน้มน้าวผู้คนที่มุงดูไปไม่น้อย เพราะว่าพวกเขาคิดว่า หากหยวนคังฮ่องเต้ไม่มีหลักฐานจริงๆ ท่านก็คงไม่กล่าวเช่นนี้ ดังนั้นแล้วหรือว่า… ความจริงจะเป็นเช่นนี้จริงๆ“มิใช่เพคะ”เยี่ยนอวี๋กลับเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “มิใช่ท่าน ท่าน…”“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์”ต้าซือมิ่งที่ในที่สุดก็ปริปาก เขาขัดจังหวะภรรยาที่กำลังจะพูดแทนตนเองและยังยื่นมือไปบีบข้อมือนางเบาๆ นัยน์ตาสีม่วงลุ่มลึกของเขาปรากฏรอยยิ้มจางๆ
อินสวินอี้เห็นดังนั้นก็ร้อนใจ รู้สึกราวกับจักรพรรดิไม่รีบแต่ขันทีรีบแทน ไม่สิ! ถุย! เขาไม่ใช่ขันทีเสียหน่อย ทว่าเขาก็จำเป็นต้องเตือนต้าซือมิ่ง “ต้าซือมิ่ง ท่าน…” รีบพูดอะไรหน่อยสิ!ต้าซือมิ่งจึงละสายตาจากภรรยา แต่เขายังคงจับข้อมือของภรรยาไว้ ไม่ยอมปล่อยมือเลย ในเมื่อนานๆ ทีเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์จะไม่สลัดเขาออกส่วนหยวนคังฮ่องเต้… ต้าซือมิ่งไม่เห็นเขาในสายตาเสียด้วยซ ้า“ในเมื่อท่านมั่นใจเช่นนี้ เช่นนั้นก็เปิดแดนเทพเถิด”“ต้าซือมิ่ง!” กู้หยวนซูพลันลุกขึ้น “ท่านจำเป็นต้องลดตัวตกต ่าเช่นนั้นหรือ ปล่อยให้ผู้อื่นทดสอบร่างพรหมจารีของท่าน?”ในขณะนั้นเอง…“ใช่แล้ว! มิสมควร!” เฉินฉุนเฟิงในฐานะที่เป็นเซ่าซือมิ่งเพียงหนึ่งเดียวที่เหล
