เสาลูบจมูกครู่หนึ่งก่อนจะหันไปพูดกับอินหลิวเฟิงว่า“ไปกันเถอะ นายท่านน้อยอิน เรายังไม่ได้พบอาจารย์เลย ไปกันเลยดีหรือไม่”“ไม่แล้วล่ะ ข้าต้องศึกษาแผนการงานเลี้ยงคืนนี้กับท่านพ่อของข้า” อินหลิวเฟิงมีท่าทีกลุ้มใจ เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็กังวลว่าหยวนคังฮ่องเต้จะลงมือในคืนนี้เยี่ยนจื่อเยี่ยจึงพาน้องรองและน้องเล็กไปที่ห้องพักของเขาเฟิงจื่ออวิ๋นและฮู่ปั๋วก็รู้หน้าที่ พวกเขามิได้ตามไปด้วยและแยกย้ายกันไปฝึกฌาน…ในขณะเดียวกัน ต้าซือมิ่งหรงที่พาเด็กน้อยออกจากสำนักศึกษาเพียงพริบตาเดียวเขาก็ปรากฏตัวในตำหนักซือมิ่งแล้ว“อ้ะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าตาลุกวาว เขารู้สึกประหลาดตากับแวดล้อมที่แปลกใหม่สิ้นเชิงนี้
หลานชังปรากฏตัวอย่างรวดเร็ว “ต้าซือมิ่ง คุณชายน้อย”“อืม”“เนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจำหลานชังได้ เขามองไปที่หลานชังแล้วหรงอี้ถามขึ้นว่า “หนังสือเชิญของราชสำนักส่งมาถึงหรือยัง”“ยังไม่ถึงขอรับ ยังอยู่ระหว่างทาง” เห็นได้ชัดว่าหลานชังไวต่อข่าวสารดี“อืม ข้าเข้าไปแดนเทพก่อน เจ้าคอยดูเมืองหลวงไว้ด้วย”“ขอรับ! ต้าซือมิ่ง” หลานชังรีบคุกเข่ารับคำสั่งหรงอี้จึงอุ้มเด็กหายวับไปเมื่อเขากลับออกมาอีกครั้ง สีหน้าเขาก็เต็มไปด้วยความสงสัยทว่าเด็กน้อยในตอนนี้หลับไปแล้ว…“…”ต้าซือมิ่งมองเจ้าตัวน้อยในอ้อมอกด้วยสายตาสับสน ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขายังคงอยู่ในร่างพรหมจารี! เช่นนั้นแล้วเด็กคนนี้ของเขามาจากไหนกันต้าซือมิ่งตกอยู่ในภวังค์อีกครั้ง
