เหอซงที่กล่าวจบแล้วถึงจะกล้าถอนหายใจและเช็ดเหงื่อของเขาได้ แล้วจึงเริ่ม ‘ค้นหา’ ว่าเทพธิดาผู้นั้นอยู่ที่ไหน จากนั้นเขาก็เห็นหญิงสาวผู้งดงามเพียงคนเดียวที่กำลังอุ้มลูกของนางไว้ที่ลานประลองของสำนักศึกษาทันทีเหอซงไม่ต้องคิดก็รู้ว่านี่คือเทพธิดาที่ฝ่าบาทพร ่านึกถึงตลอดเขาก้าวไปข้างหน้าทันที และยื่นพระราชโองการให้ด้วยความเคารพ“ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน โปรดรับพระราชโองการ”“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าละสายตาจากบิดาของเขา และมองดูพระราชโองการตรงหน้าเขาอย่างสงสัย แล้วมองไปที่ท่านแม่ของเขา“อ้ะเนะเนะ?” อะไรน่ะเยี่ยนอวี๋สัมผัสศีรษะโล้นที่มีผมของเจ้าตัวน้อย จากนั้นก็ยื่นมือออกไปรับพระราชโองการ “ขออภัย อุ้มลูกน้อยอยู่ไม่สะดวกนัก”“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!” เหอซงไม่ถือสา หากเป็นคนอื่น เขาจะต้องตำหนิเขาเป็นแน่ แต่คนนี้ไม่ใช่ใครอื่นใด! อีกไม่นานนางจะกลายเป็นฮองเฮาคนใหม่ และเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทตลอดไป!เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับพระราชโองการในมือของมารดาด้วยความสงสัย เพราะว่าสิ่งนี้มีสีสันและสะท้อน ‘ความงาม’ ของมารดาได้เป็นอย่างมาก
เยี่ยนอวี๋ไม่ได้หยุดเขา แต่เหอซงรู้สึกตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีทีท่าจะพูดอะไร ดังนั้นเขาจึงได้แต่บอกเพียงว่า “ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนต้องไปงานเฉลิมฉลองในค ่าคืนนี้ให้ตรงเวลา เพื่อต้อนรับท่าน ฝ่าบาทได้เชิญผู้คนในราชสำนัก รวมทั้งผู้มีเกียรติทั้งหลายในเมืองหลวงได้มาสนุกสนานกันถ้วนหน้าแล้ว”“ข้าต้อ
