แน่นอน”สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเยี่ยนอวี๋สั่นไหว! ทำให้นางเหมือนเห็นจุดจบอันน่าอนาถของพี่ใหญ่เมื่อชาติที่แล้วที่กลายเป็นภูตผีวิญญาณตามหลอกหลอนกู้หยวนเหิงจริงๆในความทรงจำของ ‘นาง’ กู้หยวนเหิงได้บอกว่าในจวนมีผีหลอกจริงๆ ดังนั้นนี่อาจไม่ใช่แค่คำเตือนเท่านั้นและเยี่ยนจื่อเยี่ยที่กล่าวจบก็ไม่ต้องการคำตอบใดๆ “เจ้าไม่จำเป็นต้องตอบข้า ข้าจะคอยดูเจ้าต่อไป”ต้าซือมิ่งบางคนไม่ได้พูดอะไร แต่เจ้าตัวน้อยในอ้อมกอดของเขากลับเลิกคิ้วขึ้น “หึ!”“ฮ่า” เยี่ยนจื่อเยี่ยหัวเราะและเอื้อมมือไปบีบเจ้าตัวน้อยผู้น่ารัก“โกรธขนาดนั้นเชียว”“หึ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ปัดมือของท่านลุงใหญ่ของเขาส่งเสียงหึออกมาอีกครั้ง บ่งบอกว่าข้าโกรธมากจริงๆ!เยี่ยนจื่อเยี่ยหัวเราะเสียงดัง “เช่นนั้นท่านลุงพาเจ้าไปจับนกดีหรือไม่”
“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กะพริบตาด้วยความสงสัยตาเป็นประกายจากนั้นก็ “หึ” อีกครั้ง และเอนตัวไปในอ้อมกอดของบิดา“ดูสิ ข้าพูดถูก” เยี่ยนจื่อเสาพูดด้วยรอยยิ้ม และสัมผัสเด็กน้อยบางคน “ใครให้เจ้าลำเอียงกัน ตอนนี้รู้หรือยังว่าท่านลุงคนไหนดีกว่ากัน”ต้าซือมิ่งบางคนลูบแผ่นหลังนุ่มๆ ของลูกน้อยด้วย “สุดท้ายก็เป็นท่านพ่อที่ตีท่านลุงใหญ่มิใช่หรือ จะโกรธทำไมกัน”“…” เยี่ยนจื่อเยี่ยพูดไม่ออก อยากจะตีคนคนนี้อีกครั้ง!ต้าซือมิ่งกลับเจรจากับลูกน้อยว่า “ให้ท่านลุงของเจ้าอุ้มก่อนท่านพ่อมีเรื่องต้องออกไปครู่หนึ่ง และจะกลับมาก่อนมื้อเที่ยง
