ารของเขาแล้ว “ในขณะที่พวกเจ้าฆ่าแม่ของเรานั้นพวกเจ้าก็ไม่สมควรที่จะถูกเรียกว่าญาติของเราอีกต่อไป! ข้าจะล้างแค้นให้กับท่านแม่”“เจ้า…” จางเจิ้นหวาเบิกตาโพลง! ผู้แข็งแกร่งของสำนักคุนอู๋ต้องการออกมาช่วยเขา แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครสามารถหยุดจางเจิ้นหวาจากความตายได้
ไม่ใช่เพราะเยี่ยนจื่อเยี่ย แต่เพราะในขณะเดียวกันที่เขาลงมือ ต้าซือมิ่งบางคนก็ ‘แย่ง’ ผู้คนจากสำนักคุนอู๋และสำนักเหยาไถเซียนรวมถึงจางเจิ้นหวาล้วนกลายเป็นความว่างเปล่าในทันทีชิวซูเฟินที่มีใบหน้าน่าสะพรึงกลัว และกู้หยวนเหิงซึ่งไร้ความรู้สึกและว่างเปล่ามานานแล้ว ความจริงแล้วสำหรับสองคนนี้การอยู่นั้นยากยิ่งกว่าตายเสียอีก“พวกเจ้า…” ชิวซูเฟินดูไปแล้วเหมือนสามารถด่าและตะโกนได้แต่นางนอนเป็นอัมพาตอยู่บนพื้นตลอด เพราะอย่างไรไขกระดูก เนื้อและอวัยวะภายในของนางก็ถูกฟ้าผ่าจนแหลกเหลวไปหมดแล้วแม้ว่าฤทธิ์ของยาจะดี แต่ก็ไม่อาจช่วยให้นางหายดีดังเดิมได้ ทำได้เพียงทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดได้ชัดเจนขึ้นเท่านั้นชิวซูเฟินที่ก่อนหน้านี้ยังเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาจากความริษยาและเกลียดชังยามนี้ทำได้เพียงจมลงสู่ความทรมานไม่จบสิ้นในทุกๆวันจนกว่านางจะสิ้นใจแต่ตอนนี้ชิวซูเฟินยังไม่รู้ในข้อนี้ นางคิดว่านางจะหายดี ดังนั้นนางจึงกลัวที่จะถูกฆ่า นางยังคงพยายามถดกายหนี พยายามหดกายเข้าไปในฝูงชน“ชิ!”ฝูงชนแยกย้ายกันไปทีละคน พวกเขาไม่ต้องการโชคร้ายหรือโดนลูกหลงไปด้วย
หลังจา
