กสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ฝูงชนก็เข้าใจ และพวกเขาทุกคนรู้ว่าชายจากตระกูลจางคนนั้นสมควรตายแล้ว ช่างเป็นคนโหดเหี้ยมจริงๆ!“ว่ากันว่าของเสือร้ายไม่กินลูกของมัน ตระกูลจางนี้ร้ายยิ่งกว่าเสืออีก บุตรสาวคนนั้นของเขาเกิดผิดที่แล้วจริงๆ เสียดายพรสวรรค์ที่ดีเช่นนั้นจริงๆ”“นั่นสิ พรสวรรค์ด้านนิพพานเชียวนะ! หากอยู่ในสำนักนิพพานต้องเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์แน่! น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ…” คนที่เดินผ่านไปมายังรู้สึกเสียดาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาจารย์สำนักศึกษาส่วนน้อยที่รู้เรื่องนี้เลย“เฮ้อ” อาจารย์ชราที่ตามเยี่ยนจื่อเยี่ยออกมาเพื่อเป็นสักขีพยานในอดีตยิ่งอายมากขึ้นไปอีก “อวิ๋นเมิ่งในตอนนั้นช่างน่าเสียดายจริงๆ”ในฐานะที่เป็นอาจารย์ของจางอวิ๋นเมิ่งผู้เป็นแม่ของเยี่ยนอวี๋อาจารย์คนนี้เสียใจยิ่งกว่า “เด็กๆ ท่านแม่ของพวกเจ้าเสียสละทุกอย่างเพื่อพวกเจ้าจริงๆ หากนางไม่คลอดลูก ด้วยพรสวรรค์ของนางบัดนี้ต้องเป็นคนที่สุดยอดที่สุดในบรรดาผู้ฝึกฌานของต้าซย่าแน่นอน”นั่นคือความพยายาม! ลุยไปข้างหน้า! เลือดร้อน ทั้งจริงใจและแสนดี แต่กลับถูกทำลายด้วยครอบครัวของตนเอง ลู่หมิงจะไม่เสียใจ
ได้อย่างไร หากไม่ใช่เพราะสำนักศึกษาที่มีกฏห้ามไปยุ่งโลกฆราวาสมิเช่นนั้นเขาคงอยากจะฆ่าจางเจิ้นหวาสารเลวไร้ประโยชน์ผู้นี้จริงๆ!บัดนี้ ในที่สุดทุกอย่างก็สลายกลายเป็นขี้เถ้า ขี้เถ้ากลายเป็นเถ้าถ่าน“อวิ๋นเมิ่ง เจ้าสามารถพักผ่อนได้อย่างสงบสุขแล้ว” อาจา
