รย์ลู่ร้องไห้ อย่างไรก็ตามจางอวิ๋นเมิ้งก็เป็นลูกศิษย์ที่ภาคภูมิใจที่สุดของเขาไม่มีใครเทียบได้หลังจากจางอวิ๋นเมิ่ง เขาก็หยุดสอนและเป็นเพียงอาจารย์ธรรมดาที่จัดการเรื่องต่างๆ ของสำนักศึกษา แม้จะเป็นการมาถึงของเยี่ยนจื่อเยี่ย และเยี่ยนจื่อเสาก็ไม่สามารถทำให้เขากลับมาสอนได้อีกช่างเจ็บปวดจริงๆ! ผู้มีพรสวรรค์ที่ขัดเกลามาเองกับมือต้องมาจบชีวิตลงด้วยความเจ็บปวดเช่นนั้น ลู่หมิงไม่อยากรู้สึกเจ็บปวดแบบนั้นอีก “เฮ้อ…”“ท่านอาจารย์ลู่” เยี่ยนจื่อเยี่ยรู้จักตัวตนของลู่หมิง เขาจึงพาน้องชายและน้องสาวไปหาลู่หมิง “ท่านอาจารย์ลู่เป็นอาจารย์ของท่านแม่ ในช่วงสองสามปีสุดท้ายของท่านแม่ก็มีอาจารย์ลู่ที่คอยช่วยเหลือ”“ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ไม่ได้ช่วยอะไรเลย…” ลู่หมิงโบกมือ“ท้ายที่สุดแล้ว ข้าก็ช่วยนางไว้ไม่ได้”
“อาจารย์ลู่” เยี่ยนจื่อเสา และเยี่ยนอวี๋ทักทายลู่หมิงด้วยความเคารพ “ขอบคุณท่านมาก”จนถึงตอนนี้ เยี่ยนอวี๋ถึงจะรู้ว่าพรสวรรค์ของ ‘นาง’ ในชาติก่อนสืบทอดมาจากใคร บางทีอาจเป็นเพราะนางสืบทอดพรสวรรค์ของท่านแม่ ร่างกายจึงได้รับผลกระทบด้วย และนางก็ไม่สามารถปลุกพรสวรรค์ของนางได้จนกว่าจะถึงช่วงเวลาสุดท้ายน่าเสียดาย…ยังคงเป็นโศกนาฏกรรมแม่ลูกคู่นี้มีจุดจบไม่ดีทั้งในอดีตและปัจจุบันขณะที่บรรยากาศในที่เกิดเหตุเศร้าหมอง ต้าซือมิ่งบางคนก็อุ้มลูกน้อยเดินเข้ามาพร้อมทักทายว่า “ท่านอาจารย์ลู่”“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังตะโก
