ะ!” ทันทีที่เยี่ยนเสี่ยวเป่าได้ยินว่ามีของกิน เขาก็มองไปที่ท่านพ่อของเขา บ่งบอกว่าเขาจะต้องกินด้วยซ่งเฉินฟางกล่าว “น ้าค้างหลิงเซียงที่จี้จิ่วเป็นคนทำเอง เหมาะสำหรับสหายน้อยคนนี้มาก ข้าจะให้คนไปเอามันมา”เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังรู้ว่า ‘สหายน้อย’ ที่พูดนั้นหมายถึงเขา ดังนั้นเขาจึงมองไปที่ซ่งเฉินฟางอย่างสงสัย “อ้ะเนะ?” อร่อยหรือไม่“สหายน้อยช่างฉลาดเสียจริง” ซ่งเฉินฟางยกย่อง แม้ว่าเขาจะมองออกว่าเด็กคนนี้มีพรสวรรค์ และมีรากเหง้าบริสุทธิ์และแปลก
ประหลาด แต่คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจสิ่งที่เขาพูด ทั้งยังตอบกลับอีกด้วย แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจภาษาเด็กทารกก็ตาม“ฮี่ฮี่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าหัวเราะอย่างใจกว้าง ทำให้ซ่งเฉินฟางมั่นใจมากขึ้นในสิ่งที่เขาคิด ดังนั้นเขาจึงพยายามอย่างยิ่งให้ทุกคนรั้งอยู่ต่อ “ทุกท่านรอสักครู่ ข้าจะรีบไปรีบมา”เยี่ยนอวี๋ไม่อาจถอยกลับได้ ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงรอ และบีบลูกน้อยตัวนุ่มนิ่มอีกครั้ง “เจ้านะเจ้า ไม่รู้จักเกรงใจเลยจริงๆ”“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเกรงใจด้วย ไม่ได้น ้าลายไหลเสียหน่อย“ไม่ได้เร่งด่วนอยู่แล้ว รอประเดี๋ยวเถอะ” อินหลิวเฟิงยังคงคิดถึงอาหารของสำนักศึกษาเยี่ยนจื่อเสาอยากพบท่านอาจารย์ในอดีตด้วย ยังเชิญอินหลิวเฟิงให้ไปพร้อมกันกับเขาด้วยเยี่ยนเสี่ยวเป่าได้ยินก็อยากไปด้วย และต้องการให้ท่านพ่อและท่านแม่ของเขาไปกับเขา เขาชอบความสนุกสนานและชอบให้ท่านพ่อ
