ท่านแม่อยู่เคียงข้างเขาด้วย เจ้าเล่ห์จริงๆแต่เยี่ยนอวี๋ไม่เห็นด้วย “ไม่ได้ ท่านลุงเมื่อครู่นี้ไปเอาของให้เสี่ยวเป่า หากเราไปแล้ว เช่นนั้นท่านลุงคนนั้นจะทำอย่างไร”
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตกตะลึง “อ้ะเนะ!” เช่นนั้นเสี่ยวเป่าไม่เอาแล้ว!“เมื่อครู่เจ้าไม่ได้บอกว่าไม่เอา ตอนนี้ไม่เอาไม่ได้แล้ว”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจะเป็นลมต้าซือมิ่งบางคนเกลี้ยกล่อม “หลังจากที่ท่านลุงคนนั้นนำของมาให้ หลังจากที่เสี่ยวเป่าขอบคุณและดื่มหมดแล้ว ท่านพ่อค่อยพาเสี่ยวเป่าและท่านแม่ออกไปเดินเล่นด้วยกัน”“แม!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองมารดาของเขาทันที ยังรู้จักถามความคิดเห็นจากท่านแม่อีกเยี่ยนอวี๋ไม่อยากไปอยู่แล้ว แต่นางทนไม่ได้กับแววตาของลูกน้อย ดังนั้นนางจึงพยักหน้า“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโบกมือด้วยความดีใจ เขาเริ่มเต้นรำแล้ว ทั้งยังต้องการลงพื้นแล้วเดินเองสักพัก“เท้าเปล่าจะเดินไม่ได้…สกปรก” ต้าซือมิ่งคนหนึ่งบีบเท้าเล็กๆของลูกน้อย ไม่อยากนึกภาพเท้าเล็กๆ ที่ลงไปเดินบนพื้นแล้วมาถูเขาอีกครั้งเลยจริงๆแต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นเต้นมาก เขาต้องลงพื้นให้ได้!เยี่ยนอวี๋ทำได้เพียงปูผ้าปูให้ลูกน้อย และปล่อยให้เขาเล่นสักพัก
หลังจากที่ซ่งเฉินฟางกลับมา เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็เดินไปทางเขาด้วยร่างซวนเซทันที แต่ถูกแขนยาวของบิดาจับไว้และดึงเข้าไปในอ้อมแขน ไม่อนุญาตให้ออกจากผ้าปู“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่สนใจและมองขวดกระเบื้องในมือของซ่งเฉิ
