ข้าใจเช่นกันแต่เยี่ยนอวี๋ไม่ได้ตั้งใจจะอธิบายอยู่แล้ว “ไม่สำคัญหรอก เข้าใจหรือไม่ก็มีค่าเท่ากัน เจ้าไม่สามารถกำจัดสิ่งนี้ได้ด้วยซ ้า”อินหลิวเฟิง “…”การโจมตีส่วนบุคคล?“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าแสดงออกว่าเขาเข้าใจแล้ว และต้องการเอื้อมมือออกไปจับของสิ่งนั้น แต่บิดาของเขาจับมืออ้วนป้อมของเขาไว้ “มันสกปรกเช่นนี้ เจ้ายังอยากจับมันอีกหรือ”
“ฮี่!”“เจ้าก้อนสกปรก”“อ้ะเนะ!”“สกปรก”“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ตกเป็นรองในการโต้เถียงกับท่านพ่อเอาขาขึ้นไปพาดบนคอบิดาแล้วนั่งลงไปเสียเลยหรงอี้ประคองลูกไว้บนบ่าของเขาทันที ทั้งยังยืนขึ้นจนเจ้าตัวน้อยลอยสูงทำเอาเขาตื่นเต้นมากจนลืมเรื่องสกปรกที่ท่านพ่อของเขาเพิ่งพูดไปเยี่ยนอวี๋มองดูตัวตลกมีชีวิตทั้งสองแล้วขมวดคิ้วอีกครั้ง พลางปิดกล่องหยกด้วยมือข้างหนึ่งแล้วใส่ลงในถุงวิเศษ “แล้วสิ่งนี้สามารถกำจัดได้หมดหรือไม่”“ไม่ได้ ทำได้แค่ระงับ มันสามารถปรากฏกลางอากาศได้น่าสนใจมาก”อินสวินอี้พูดไม่ออก “ต้าซือมิ่งจริงจังหน่อย เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับโยวตูของเรานะ ท่านบอกว่ามันน่าสนใจเช่นนี้ ได้นึกถึงความรู้สึกของข้าหรือไม่”“ไม่ต้องกังวล ไม่มีใครสามารถกระตุ้นมันได้อีก ลิ่นจ่างเอินได้กลายเป็นคนบ้าไปแล้ว” ต้าซือมิ่งหรงผู้ซึ่งเดินทางไปพบลิ่นจ่างเอิน
เมื่อคืนนี้ย่อมไม่ยอมปล่อยให้คนบ้าลิ่นนี้สามารถรักษาได้หายขาดแน่นอนอินสวินอี้รู้สึกโล่งใจในทันที “แต่นี่ก็เป็นภัยซ่อนเร้น ดูเหมื
