ี๋จึงไม่ได้วางแผนที่จะออกจากสำนักศึกษาทันทีและต้องการรอข่าวเสียก่อนอินสวินอี้ได้เชิญพวกเขาไปที่พำนักของเขา รู้สึกทอดถอนใจ“คาดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ได้ แต่มีอีอิ่นตาเฒ่านั่นอยู่ด้วยสหายจื่อเยี่ยต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน บางทีอาจจะได้พบโอกาสดีๆด้วย”“หวังว่าอย่างนั้น” เยี่ยนจื่อเสายังคงกังวลมาก เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องกับผู้เป็นน้องสาวตระกูลเยี่ยนก็มีปัญหาเกิดขึ้นมากมาย เขากลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นเยี่ยนอวี๋ก็กังวลเช่นกัน เพราะเวลานี้ในชาติที่แล้ว พี่ใหญ่ไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว…“รอก่อน อย่ากังวลมากไป” ต้าซือมิ่งผู้รับรู้ถึงความกังวลนั้นได้ส่งลูกออกไปให้กับนาง
เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกส่งออกไปตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วยื่นมืออ้วนป้อมไปหาท่านแม่ของเขาอย่างมีความสุข รอยยิ้มที่หอมหวานนั้นช่วยรักษาเยี่ยนอวี๋ได้จริงๆ “เสี่ยวเป่า”“แม!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ตกอยู่ในอ้อมแขนของมารดาร้องออกมาอย่างมีความสุข จากนั้นก็เริ่มพูดอะไรบางอย่าง “อ้ะเนะเนะ” ช่างน่ารักและไร้กังวลเสียจริงแม้ว่าเจ้าตัวเล็กจะรู้ว่าท่านลุงใหญ่หายไปแล้ว แต่เขาเข้าใจสิ่งที่อาจารย์ซ่งพูด ดังนั้นเขาจึงสันนิษฐานว่าลุงที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนออกไปเล่นและยังหาตัวไม่เจอในตอนนี้หลังจากเข้าไปในที่พักของอินสวินอี้แล้ว ฝ่ายหลังก็พูดช้าๆหลังจากนำชาให้กับทุกคนแล้ว “พูดถึงเรื่องนี้ ข้าเองก็มีบางอย่างจะบอกกับทั้งสองด้วย”เยี่ยนอวี๋จิบชาแล้วถาม “เรื่องอันใด”
