“เปา…พ่อ…เปา…เปา…กิน!” เสี่ยวเป่าสามารถกินซาลาเปาก่อนที่ท่านพ่อจะทำอาหารให้เสี่ยวเป่าได้!‘ภาษาอักษรศาสตร์’ ที่ยากเช่นนี้ ต้าซือมิ่งบางคนยัง ‘เข้าใจ’ ได้“แล้วเจ้าอยากกินซาลาเปานี้หรืออยากกินอาหารที่พ่อทำให้”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่พูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง ทำได้เพียงดื่มนมอย่างเชื่อฟัง เชื่อฟังมากจริงๆเมื่อเห็นอย่างนั้น เยี่ยนจื่อเสาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “เสี่ยวเป่า ลุงรองไปซื้อซาลาเปาให้เจ้าดีหรือไม่”“หึ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเตะเท้าไปหาลุงรองของเขาเพื่อประท้วงแม้แต่อินหลิวเฟิงที่อารมณ์ไม่ดีนักยังรู้สึกขบขันกับบรรพบุรุษน้อยน่ารักคนนี้ ทันใดนั้นเองเขาก็เข้าใจแล้วว่าที่ท่านพ่อของเขาเร่งเร้าให้เขาแต่งงานแล้วมีลูกนั้นก็น่าจะเพื่อผ่อนคลายความเครียดสินะเมื่อรถม้าที่พวกเขานั่งเข้ามาในขอบเขตของสำนักศึกษาผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ์แล้ว เยี่ยนอวี๋ก็สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า
สถานที่แห่งนี้กลายเป็นอีกโลกหนึ่งด้วยตนเอง โดยภายในมีพลังงานจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งซึ่งเหมาะที่จะฝึกฌานสำหรับผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ์มากเยี่ยนจื่อเสายังแนะนำ “อย่าได้คิดว่าสำนักศึกษาผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ์ดูเหมือนจะอยู่ตรงหน้าของทุกคน แต่ตำแหน่งที่แท้จริงของมันแตกต่างจากที่ผู้คนภายนอกเห็นนัก ที่คนภายนอกเห็นเป็นเพียง‘ภาพวาด’ ภาพหนึ่งเท่านั้นส่วนตำแหน่งที่แท้จริงนั้น พวกเขาไม่สามารถมองเห็นได้เลยและมองจากภายนอก สำนักศึกษาผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ
