รศึกษาก็ไม่รับเช่นกัน ดังนั้นแม้จะเป็นอินหลิวเฟิงและหยางเซ่าเหิงก็ไม่มีโอกาสเข้าเทียนเหมินดังนั้น การจะเข้าเข้าเทียนเหมินนี้ได้ ไม่เพียงแต่ต้องมีพรสวรรค์เท่านั้น แต่ต้องมีโชคด้วย ไม่สามารถบังคับได้“ข้าอิจฉาพี่ใหญ่เยี่ยนมาก หากข้าไม่เข้ารับการศึกษาไว ข้าก็คงอยู่ชั้นเดียวกับเขาแล้ว! ท่านพ่อของข้ายืนกรานว่าจะส่งข้าเข้าศึกษาเมื่อตอนข้าอายุหกปี ข้า…” อินหลิวเฟิงอยากจะบ่นเมื่อเขาพูดถึงเรื่องนี้ แต่ก็เป็นห่วงท่านพ่อที่สถานการณ์ไม่แน่ชัดขึ้นมา
แต่พวกเขาเพิ่งจะมอบรถม้าให้ผู้ฝึกที่หมุนเวียนกันของสำนักศึกษาไปก็ได้ยินเสียงตะโกนจากโยวตูอ๋องบางคน “โอ๊ะ! พวกเจ้ามากันหมดเลยหรือ!”อินหลิวเฟิงตามเสียงไปทันทีและพบว่าผิวพรรณของท่านพ่อเปล่งปลั่ง เต็มเปี่ยมด้วยพลังชีวิต ไม่มีท่าทีอ่อนแอให้เห็นเลยสักนิด!?นี่มัน…“ท่านพ่อ! เกิดอะไรขึ้นกับท่าน” อินหลิวเฟิงซึ่งก้าวไปข้างหน้าทันที ตบที่หน้าอกของบิดาเพื่อให้แน่ใจว่าคนผู้นี้ไม่ได้แกล้งทำ และยิ่งมึนงงเข้าไปใหญ่อินสวินอี้รีบปัดมือลูกชายของเขาออกด้วยความรังเกียจ “เจ้าทำอะไร ในที่สาธารณะเช่นนี้ระวังฐานะของเจ้าและของข้าด้วย ตบไปตบมาดูมีมาดที่ไหนกัน!”“ไม่ ในเมื่อท่านสบายดี แล้วเหตุใดจึงส่งจดบอกว่าถูกลอบสังหารกันเล่า” อินหลิวเฟิงรู้สึกสงสัยอย่างสุดซึ้ง “ท่านคงไม่คิดถึงข้ามากจนรอไม่ไหวหรอกกระมัง”“ไร้สาระ! พูดอะไรของเจ้า!” ตอนที่อินสวินอี้เอ่ยเสียงดังก็ได้ตระหนักถึงปัญหา
