“เจ้าบอกว่าข้าส่งจดหมายถึงเจ้าอย่างนั้นรึ”“ไม่ใช่หรือ” อินหลิวเฟิงรู้สึกประหลาดใจ“ไม่แน่นอน!” อินสวินอี้ประหม่าเล็กน้อย “แล้วพวกเจ้าถูกซุ่มโจมตีแล้วหรือยัง”
“ไม่นะ!”“หรือว่าต้องรอให้พวกเจ้ากลับไปก่อน แล้วค่อยซุ่มโจมตี”อินสวินอี้รู้สึกประหม่า “ใครมันสารเลวเพียงนี้! ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดไปเลยจริงๆ!”“ข้าตามต้าซื่อหมิงและกูไหน่ไนมา ใครจะกล้าซุ่มโจมตีข้าได้คนคนนั้นคงไม่อยากมีชีวิตยืนยาวแล้วกระมัง!” อินหลิวเฟิงเอนหลังพิงเจ้านายทั้งสอง แสดงออกว่าเขาไม่ได้ตื่นตระหนกเลยอินสวินอี้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน แต่เขาต้องถามอย่างระมัดระวังมากขึ้นว่า “เสแสร้งได้เหมือนจริงขนาดนั้นเชียวหรือ”“ไม่อย่างนั้นข้าจะมาตั้งแต่เช้าได้หรือ”“เจ้าสารเลว! ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว รอมาหนึ่งวันแล้วถึงจะมาได้ แล้วยังบอกอีกว่าเดิมทีไม่ได้คิดจะมาเร็วขนาดนี้ข้าเลี้ยงเจ้ามาเสียข้าวสุกจริงๆ!”“นี่! หยุดตีได้แล้วมีคนดูอยู่ เด็กเล็กเด็กน้อยทั้งหมดในสำนักศึกษาล้วนเป็นศิษย์น้องของข้าทั้งนั้น!” หลังจากที่อินหลิวเฟิงพบว่าท่านพ่อของเขาไม่เป็นไร เขาจึงเริ่มทำตัวกะล่อนอีกครั้งเอ้อร์เหมาก็โล่งใจ “นายน้อย ท่านไม่ต้องแบกรับสถานะอะไรทั้งนั้น ทุกคนรู้ดีว่าท่านเป็นพวกเสรีนิยม”อินหลิวเฟิง “…”
เขายังต้องการเปลี่ยนคนใช้ของเขา!และอินสวินอี้ในตอนนี้ได้ก้าวไปเพื่อทักทายเยี่ยนอวี๋และคนอื่นๆแล้ว “ต้าซือมิ่ง ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน
