“!”เยี่ยนอวี๋ที่ลืมตากะทันหันสบตาเข้า!…ดวงตาสีม่วงงดงามคู่หนึ่งอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ ทั้งมีสีม่วงและเป็นประกายราวกับจักรวาลอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยดวงดาวทำให้เยี่ยนอวี๋ตกใจไปชั่วขณะ นางคาดไม่ถึงเลยว่าคนคนนี้จะใกล้เข้ามาในช่วงที่กลิ่นอาย ‘หายไป’ แต่นางยังไม่ทันได้สติกลับมาเลยสักนิด…นางก็ถูกจูบเข้าแล้วต้าซือมิ่งที่เต็มไปด้วยความคิดชั่วร้ายกำลังจุมพิตนางอยู่ และนี่เป็นสิ่งที่เขาหวังมาตั้งนานแล้วแต่ต้าซือมิ่งที่ควบคุมตัวเองรู้จัก ‘ทำแต่พอfu’ เขาได้ค่อยๆ ถอยกลับอย่างน่าเสียดายในขณะที่ปฐมราชินีกำลังลืมตา “หญิงงามที่หลับใหลต้องจุมพิตถึงจะตื่นจริงๆ ด้วย”เยี่ยนอวี๋กะพริบตาราวกับว่ามองต้าซือมิ่งอย่างใจเย็น มองจนฝ่ายหลังยังคงทำตัวปกติ ทั้งยังถามอีกว่า “ยังไม่ตื่น? เช่นนั้นข้าจะจุมพิตอีกรอบ”“เจ้ากล้ารึ!” เยี่ยนอวี๋ไม่เคยพบเคยเจอคนที่หน้าไม่อายเช่นนี้มาก่อนจริงๆ แต่เมื่อครู่…เมื่อครู่นี้…
ไม่รอให้เยี่ยนอวี๋คิดทบทวนดีๆ ต้าซือมิ่งบางคนก็ยื่นมืออันเรียวยาวราวกับหยกไปที่นาง “ไปราชสำนักด้วยกันหรือไม่…หืม?”“ราชสำนัก?” เยี่ยนอวี๋สีหน้าจริงจัง นางอยากไปที่ราชสำนักจริงๆ เพียงแค่คาดไม่ถึงว่า ‘โอกาส’ จะมาถึงเร็วเพียงนี้ “จะไม่เป็นการกระตุ้นพวกเขาหรือ”“ข้ารับรอง” ต้าซือมิ่งไม่กลัวเลยสักนิด แต่หลังจากที่เขามองเจ้าตัวน้อยแล้วก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น “ไม่พาเสี่ยวเป่าไปด้วยแล้ว ข้าจะไปส่งเขาไว้ที่พี่รองก่อน?”“
