ก็ดีเหมือนกัน” เยี่ยนอวี๋พยักหน้าแล้วลุกขึ้น ชุดตัวในสีแดงทำให้นางดูมีเสน่ห์ยั่วยวนของหญิงสาวมากขึ้น และมีความเย็นชาในตอนกลางวันน้อยลงดังนั้นรอให้เยี่ยนอวี๋สวมเสื้อคลุมเสร็จ ต้าซือมิ่งบางคนถึงได้ลืมตาขึ้น แล้วค่อยๆ อุ้มลูกน้อยที่นอนหลับสนิทแล้วไปที่พี่รอง ทำเอาฝ่ายหลังตกใจไปครู่หนึ่ง “ไปเยือนราชสำนักตอนมืดค ่า? ปลอดภัยหรือ!”“พี่รองวางใจได้ หากไม่มั่นใจแล้วข้าจะพาเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไปได้อย่างไรกัน”“…เช่นนั้นพวกเจ้าระวังตัวด้วย เสี่ยวเป่าให้เป็นหน้าที่ข้าเอง”เยี่ยนจื่อเสาที่รับหลานชายมาพูดขึ้นอีกว่า “ไม่ต้อง…กลับมาเร็วมากก็ได้”
“ได้” ต้าซือมิ่งที่รู้เจตนาของพี่รองเผยรอยยิ้มออกมาเยี่ยนจื่อเสามองต่อไปไม่ได้อีกแล้ว “เจ้าเองก็อย่าได้ใจไป ดูเจ้าสิ…หน้าตาก็ไม่แย่นัก ทั้งยังจัดการทางท่านพ่อของข้าได้แล้ว แต่เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ยังคงไม่สนใจเจ้า ข้ายังเป็นกังวลแทนเจ้า แต่มีเรื่องเดียวเท่านั้น…อย่าได้รังแกเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เด็ดขาด!”“ได้” ต้าซือมิ่งที่ตอบส่งๆ ได้จากไปแล้วเยี่ยนจื่อเสารีบนวดๆ ใบหน้า “…จริงๆ เลย ข้าจะไปพูดเช่นนั้นทำไมกัน!” ถึงแม้จะอยากให้น้องสาวมีครอบครัวที่ดีมากก็ตาม แต่เมื่อนึกถึงน้องสาวที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กจะถูกแต่งออกไปแล้วนั้น ในใจก็ยังรู้สึกไม่ดีเท่าไรนัก! เครียด!“สมน ้าหน้า!” เม่ยเอ๋อร์ที่ปรากฏตัวออกมากล่าวขึ้น พี่รองของคุณหนูใหญ่จอมหักหลังคนนี้ช่วยไม่ได้แล้วจริงๆเยี่ยนจื่อเสาหน้
