าเศร้าทันที แล้วมองดูหลานชายในอ้อมกอดที่กำลังหลับสนิทจึงได้ถามขึ้นอยากลำบาก “แล้วจะทำอย่างไรได้เล่า”เม่ยเอ๋อร์ที่แอบมองคุณชายน้อยก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเช่นกันไม่เช่นนั้นจะบอกหรือว่าชายคนนั้นมีใจมากอุบายน่ะ!ที่แย่ที่สุดคือกล้าปิดบังนางแล้วแอบเข้าไปในห้องของคุณหนูใหญ่ จริงๆ เลย…
เม่ยเอ๋อร์ที่หัวใจลุกเป็นไฟไปฝึกดาบที่สนามของจวนอ๋องอินแล้วฝึกจนผู้คนทั้งจวนได้ยินเสียงโหยหวน ไม่สามารถหลับลงได้เลย…ณ ราชสำนักเยี่ยนอวี๋ที่แยกตำแหน่งได้ผ่าน ‘ความทรงจำ’ กล่าวขั้น “เจ้าจะไปที่ใด”“เจ้าอยากไปที่ใด” หรงอี้ถามกลับ“หลังราชสำนัก”“ที่ฮองเฮา?”“ไม่เชิง ข้าพอจะรู้ตำแหน่ง” เยี่ยนอวี๋คิดทบทวนอีกครั้ง ถึงได้ชี้ไปทางพระราชวังใต้ดินที่มีอักษรอันชั่วร้ายอยู่และตำแหน่งที่นางชี้ ทำให้ต้าซือมิ่งที่ตั้งใจจะไปที่นั่นอยู่แล้วตะลึงเล็กน้อย “เจ้ารู้ว่าที่นั่นมีพระราชวังใต้ดินอย่างนั้นหรือ”“หืม? ข้าเดา” เยี่ยนอวี๋ไม่บอกความจริงแน่นอนต้าซือมิ่งบางคนเองก็ไม่ได้ถามต่อ “พอดีเลย ข้าก็ตั้งใจจะไปพระราชวังใต้ดินเช่นกัน”กล่าวจบ ต้าซือมิ่งที่ไม่พูดพร ่าทำเพลงคว้าตัวนางขึ้นลอยตัวไปทางวังลึก แล้วหยุดที่พระราชวังใต้ดินที่ที่เยี่ยนอวี๋รู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อย
เพราะค ่าคืนนี้มีภารกิจต้องทำ เยี่ยนอวี๋จึงจำต้องยอมให้ต้าซือมิ่งบางคนแต๊ะอั๋ง แต่เมื่อนางเห็นว่าสถานที่นี้ปกติมาก ไม่มีอักษรชั่วร้ายอยู่เลยนั้น ทำให้นางต้องขมวดคิ้วงามดุจภาพวาดขึ้น
