ตนเอง จากนั้นก็พบต้าซือมิ่งทั้งคนที่ไม่มีเกิดขึ้นเลย “นี่มัน เจ้า…” เป็นไปได้อย่างไรกัน!และต้าซือมิ่งก็ได้กล่าวขึ้นเหมือนมาชมวิว “ขอบคุณสำหรับการต้อนรับของเจ้าสำนักหยาง ข้าพึงพอใจมาก”“…หา?” หยางถิงซานที่ไม่รู้ว่าต้าซือมิ่งพูดอะไรอยู่ เขาเพียงแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่! หรือว่า…หรือว่าเขาต้องอัญเชิญกองทัพวิญญาณอสูรมายังโลกปัจจุบันถึงจะกำจัดคนเหล่านี้ได้!
ทว่าหยางถิงซานที่กำลังคิดเช่นนี้ เขาก็พบว่าต้าซือมิ่งและคนอื่นๆ ได้เดินไปทางนอกเรือนแล้ว เห็นได้ชัดว่าจะไปจากสำนักคุนอู๋แล้ว!แต่หยางถิงซานหยุดพวกเขาไว้ก่อน “ช้าก่อน! พวกเจ้ายังไปไม่ได้! ลูกชายข้า…”“อ้อ?”ต้าซือมิ่งบางคนหยุดฝีเท้าลงจริงๆ พร้อมทั้งมองไปทางหยางถิงซานด้วยความน่าสนใจ “เจ้าจะรั้งข้าต้าซือมิ่งไว้อย่างนั้นรึ”หยางถิงซานถูกมองจนหัวใจเต้น! ไม่รู้ว่าเพราะความงดงามของต้าซือมิ่งหรือเพราะน ้าเสียงที่แฝงด้วยความสนใจของเขา ทำเอาแผ่นหลังของหยางถิงซานชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น“ปล่อยเขาไป” หยางเทียนชื่อออกมาพร้อมกับเอ่ยเสียงเข้ม แววตาของเขาจ้องเขม็งไปที่เม่ยเอ๋อร์ แล้วค่อยมองไปทางต้าซือมิ่ง “ในเมื่อต้าซือมิ่งรู้สึกว่าสำนักคุนอู๋เราต้อนรับได้ดี เช่นนั้นหลังจากนี้ท่านคิดอย่างไร หวังว่าท่านจะบอกใบ้! ให้บ้าง!”สองคำสุดท้าย หยางเทียนชื่อกัดฟันพูด เห็นได้ชัดว่ายังไม่ลืมความอัปยศอดสูในอดีต ทั้งยังจำได้อย่างแม่นยำ เม่ยเอ๋อร์จึงพูดขึ้น“ไม่พอใจก็มา
