สู้กันตัวต่อตัวได้!”
หยางเทียนชื่อหน้าเกร็ง รู้สึกว่ายังเจ็บปวดหัวใจอยู่ แท้จริงแล้วบาดแผลของเขายังไม่หายดี! มิเช่นนั้นเขาก็คงไม่มาปรากฏตัวเอาตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่อาจต่อสู้ได้หยางถิงซานเองก็เข้าใจดี ฉะนั้นเขาจึงกล่าวขึ้นว่า “ในเมื่อท่านพ่อของข้าพูดแล้ว เช่นนั้นก็เชิญพวกท่านไปได้” เขารู้ดี ความหมายของท่านพ่อก็เป็นความหมายเดียวกับเหล่าผู้อาวุโส“ไม่รั้งข้าไว้จริงหรือ” แต่ต้าซือมิ่งบางคนกลับมีความสนใจขึ้นมาจริงๆ สัมผัสแรกของเขาบอกว่าสำนักคุนอู๋ยังมีแผนสำรอง และเป็นแผนสำรองที่คิดไปเองว่าจะสามารถรั้งเขาไว้ได้ เขาจึงสนใจเป็นพิเศษ“เชิญ!” หยางเทียนชื่อทำท่าทาง ‘เชิญไปได้’ ออกมาต้าซือมิ่งบางคนสงสัยเล็กน้อย แต่เขาเองก็รู้เช่นกัน ในเมื่อสำนักคุนอู๋ใจเย็นลงแล้ว เขาเองก็ยากที่จะไปกระตุ้นจิตใจพวกเขา มิเช่นนั้นอาจเป็นการทำลายแผนการของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ได้“ไปเถิด” เยี่ยนอวี๋เองก็ไม่อยากยืดเยื้อต่อไปแต่หยางเทียนชื่อกลับจ้องเยี่ยนอวี๋เขม็ง และกล่าวอย่างลึกซึ้ง“แม่หนูน้อย ตอนที่เจ้ามาที่นี่บิดาของเจ้าไม่ได้บอกเรื่องความสัมพันธ์ของเจ้ากับสำนักคุนอู๋ของข้าให้กับเจ้าหรือ”“?” เยี่ยนอวี๋ที่ขมวดคิ้วเล็กน้อยกวาดสายตามองหยางเทียนชื่อแวบหนึ่ง
เม่ยเอ๋อร์รีบหยิบดาบออกมา “ตาเฒ่าสารเลว แน่จริงก็พูดดีๆ สิลงมาสู้กันสักตั้ง!”หยางเทียนชื่อ “…”“เชิญทุกท่านกลับไปเถิด” หยางถิงซานกลัวว่าบิดาจะโกรธจนกระอักเลือดอีกจึงรีบขับ
