ละกอดมือใหญ่ของท่านตาเอาไว้ ”อ้ะเน้ะเนะ!” พอได้แล้วขอรับ!
“เจ้านี่มันเจ้าไส้ศึกตัวน้อย!” เยี่ยนชิงถือโอกาสอุ้มหลานชายเข้ามาบีบแก้ม บีบเสียจนเจ้าก้อนน้อยร้องออกมา ทั้งยังเอ่ยประท้วงด้วยคำใหม่ว่า “…ตา เลว”“หึ!” เยี่ยนชิงแกล้งแค่นเสียง “ตาเป็นคนสารเลว หยิกเจ้า! หยิกเจ้าเสียเลย”“อ้า! อ้า…” เจ้าก้อนน้อยถูกจั๊กจี้เสียจนหัวเราะออกมายื่นมือป้อมไปทางท่านพ่อของเขาไม่หยุด “พ่อ! อ้ะเน้ะเนะ…” พ่อ! ถึงตาท่านช่วยเสี่ยวเป่าบ้างแล้ว!หรงอี้ไม่อาจไม่ช่วยเสี่ยวเป่าและไม่อาจล่วงเกินท่านพ่อตาด้วยเขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “เสี่ยวเป่าคงหิวแล้ว ท่านพ่อตาส่งเขาให้ข้าเถิด”“อ้า!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบลูบท้องน้อยๆ ของตัวเองทันทีเพื่อบอกว่าท่านพ่อพูดถูกแล้วแน่นอนว่าเยี่ยนชิงไม่ได้คิดอะไรมากมายถึงเพียงนั้น เพียงแต่เขาไม่ได้ส่งหลานชายไปให้ลูกเขย คิดจะส่งให้ชุ่ยชุ่ย “เรื่องป้อนข้าวเสี่ยวเป่า ให้ชุ่ยชุ่ยทำดีกว่า”ชุ่ยชุ่ยที่ถูกเรียกชื่อรีบก้าวเข้ามาด้านหน้าเตรียมจะรับคุณชายน้อยมา แต่ว่า…“อ้า!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่งเสียงประท้วงคำหนึ่ง ยื่นมือสุดชีวิตไปทางท่านพ่อของเขา
ชุ่ยชุ่ยคิดอยากจะปลอบคุณชายน้อย เพียงแต่…“ข้าทำเอง” ต้าซือมิ่งหรงที่รับเสี่ยวเป่ามาตบหลังอ่อนนุ่มของเจ้าก้อนน้อยเบาๆ “อยากกินอะไร”“ซี๊ด…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่น ้าลายใกล้จะไหลออกมาแล้วนั้น“อ้ะเน้ะเนะ” สั่งอาหารหลายอย่างออกมาในรวดเดียวบิดาแท้ๆ อย่างหรงอี้นั้นก็พยักหน้
