า “อืม พ่อจะทำให้เจ้า”“อ้ะเน้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบกอดท่านพ่อแน่นทันทีพลางยิ้มตาหยีเจิดจ้า“เจ้าทำอาหารเป็นด้วยหรือ?” ลูกพี่ใหญ่เยี่ยนชิงไม่เชื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบเล่าให้เขาฟัง “อ้ะเน้ะเนะ! อ้ะเน้ะเนะ…”“พูดอะไรรึ?” เยี่ยนชิงฟังไม่เข้าใจเยี่ยนจื่อเสาเอ่ยอธิบายจากด้านข้างอีกครั้ง “บอกว่าอาหารที่ท่านพ่อของเขาทำนั้นอร่อยมาก ท่านต้องเชื่อเขา อร่อยมาก อร่อยมากจริงๆ”“ทำไมเจ้าถึงฟังเข้าใจทุกอย่างเลยเล่า” ที่เยี่ยนชิงสนใจคือเรื่องนี้ต่างหากเยี่ยนจื่อเสาโบกมือสื่อว่า “เทียบกันแล้วข้าสงสัยยิ่งกว่าว่าน้องเขยเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเสี่ยวเป่าอยากกินอะไร”
“อ้ะเน้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้า รู้สึกว่าท่านพ่อของเขารู้จริง!และความเป็นจริง ต้าซือมิ่งก็ตอบถูกจริงๆ “ซุปปลา นมแพะ โจ๊กเนื้อ โจ๊กข้นปลา โจ๊กข้นผัก”“คิก” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มหยาดเยิ้ม เป็นการบอกว่าท่านพ่อนั้นพูดถูกแล้วเยี่ยนอวี๋อดเอ่ยขึ้นไม่ได้ว่า “นี่ล้วนเป็นของที่เสี่ยวเป่าชอบกินที่สุด” นางไม่ต้องคิดยังรู้เลยว่าเสี่ยวเป่าต้องอยากกินของพวกนี้ เจ้าผีน้อยจอมตะกละนี่“อ้ะเน้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังคงมีความสุขต่อไปรู้สึกว่าท่านพ่อและท่านแม่ของเขานั้นเข้าใจเขามากที่สุดแล้ว!เยี่ยนจื่อเสาจึงเข้าใจในตอนนี้ นี่เป็นกิจวัตรของต้าซือมิ่งอย่างไรเสียเตรียมอาหารที่เสี่ยวเป่าชอบมาหลายอย่างอย่างไรก็ไม่ผิด แล้วก็ไม่ผิดจริงๆ เสียด้วยเยี่ยนชิงเองก็เข้าใจแล้ว แต่เข
