าก็ยังสงสัยอยู่ดี “ลูกเขย เจ้าทำเป็นจริงๆ หรือ อร่อยไหม?”“อ้ะเน้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างองอาจเยี่ยนจื่อเสาเองก็รีบคว้าโอกาสให้ต้าซือมิ่งได้แสดงฝีมือเอาไว้“ท่านพ่อก็ให้น้องเขยทำให้ท่านด้วยชุดหนึ่ง ท่านก็รู้แล้ว”
“พูดถึงตรงนี้ จื่อเสาเจ้าหายดีแล้วหรือ” ในที่สุดเยี่ยนชิงก็เป็นห่วงเป็นใยลูกชายที่ ‘เก็บมาเลี้ยง’ แล้วเยี่ยนจื่อเสาซาบซึ้งใจจนน ้าตาไหลออกมา “ท่านพ่อ ท่านยังจำได้หรือว่าข้าลำบากน่ะ?”“เหลวไหล พ่ออย่างข้าไม่ได้ถูกลบความทรงจำทิ้งเสียหน่อย!บอกมาซิว่าเจ้าหายดีได้อย่างไร ข้าดูพลังตบะของเจ้าเหมือนจะไม่เหมือนเดิมเท่าไหร่ นี่เลื่อนขั้นแล้วหรือ” เยี่ยนชิงตบไหล่ลูกชาย ยังรู้สึกอยู่ตลอดว่าไม่อาจมองเห็นพลังตบะของลูกชายได้ ผิดปกติเยี่ยนหงชวนกลับตระหนักรู้ได้พร้อมเอ่ยออกมาอย่างตกตะลึง“กายเนื้อเจ้าถึงขั้นปฐมภูมิ พลังวิญญาณถึงขั้นถอดจิตแล้ว?”“หา?” เยี่ยนชิงตาค้าง ขนาดเขายังเป็นเพียงขั้นสุวรรณชาดเองนะ!“วาสนาไม่เลวเลยนะ” เยี่ยนหงชวนยิ้มตาหยีมองเหลนชาย“นอกจากฮองเฮาผู้นั้นที่ถูกขนานนามว่าเป็นตำนานของคนรุ่นเยาว์เป็นอันดับหนึ่งแห่งต้าซย่าแล้ว เจ้าเองก็เป็นระดับตำนานแล้วเช่นกัน”“ฮี่ ต้องขอบคุณน้องสาวกับน้องเขย ไม่อย่างนั้นข้าจะรอดหรือไม่ก็ยังไม่แน่” เยี่ยนจื่อเสาเกาศีรษะอมยิ้ม “แต่ว่ากู้หยวนซูผู้นั้นก็เป็นระดับตำนานแล้วเช่นกันหรือ”“ไม่เช่นนั้นจะได้รับการแต่งตั้งเป็นฮองเฮาหรือ” เยี่ยนหงชวนย
