ิ้มเย็น “อาศัยฐานะของนาง หากไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ล ้าเลิศ ท่านผู้นั้น
มีหรือจะยอมปล่อยตำแหน่งฮองเฮาง่ายๆ อย่างมากก็เป็นเพียงกุ้ยเฟยเท่านั้น”“ใช่แล้ว” เยี่ยนอวี๋พยักหน้า ชาติที่แล้วกู้หยวนซูเป็นเพียงกุ้ยเฟยจริงๆ หลายเรื่องเริ่มเปลี่ยนแปลงไปแล้วเยี่ยนหงชวนเอ่ยต่อ “มีพระเสาวนีย์น่ารังเกียจนี่ พวกเจ้าจะรั้งอยู่ชางอู๋นานนักก็คงไม่ได้ หากจะเข้าวังหลวงก็ต้องระวังฮองเฮาองค์นี้ให้มาก ล้วนเอ่ยว่าก้นผึ้งมีเข็ม ที่มีพิษร้ายที่สุดคือใจของสตรี[1]”“ฮ่องเต้นั่นก็ไม่ใช่คนดีอะไรล้วนอำมหิตทั้งคู่!” เยี่ยนจื่อเสานึกถึงเรื่องโยวตูขึ้นมาก็รู้สึกว่าสองคนนี้ช่างเป็นพวกศีลเสมอกันเสียจริงเยี่ยนชิงใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่อย่างนั้นให้พ่อไปเมืองหลวงกับพวกเจ้าดีไหม”“ท่านพ่อตาไม่จำเป็นต้องกังวลไป เขยจะปกป้องเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ให้ดี” ต้าซือมิ่งบางคนรีบออกมาเอ่ยจากด้านข้างทันทีเยี่ยนอวี๋เองก็ไม่สนับสนุนให้ท่านพ่อเจ้าน ้าตาของนางเข้าเมืองหลวงตอนนี้ เพราะอย่างไร…“ไปที่ปรมาจารย์วิญญาณก่อน” เยี่ยนอวี๋เองก็อยากให้ท่านพ่อเจ้าน ้าตาของนางได้เพิ่มพูนตบะไม่อาจให้ตบะน้อยกว่าผู้อื่นได้
เยี่ยนชิงไม่เข้าใจเลยสักนิด แต่ไม่ว่าลูกสาวสุดที่รักอยากไปไหนย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน ดังนั้นเขาจึงพยักหน้า “ได้ อยากไปก็ไปตอนนี้ปรมาจารย์วิญญาณเติบโตได้เป็นอย่างดีทีเดียว”แต่ไม่ว่าจะเป็นเยี่ยนชิงหรือเยี่ยนหงชวน กระทั่งผู้อาวุโสที่คอยเฝ้าอยู่ในเขตหวง
