แลแห่งสำนักเหยาไถเซียนยังคงงุนงงอยู่ เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ แต่กลับรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังชีวิตกำลังค่อยๆถดถอย เดิมเขาคิดว่าเป็นภาพลวงตาเสียอีกแต่ว่า…มันไม่ใช่ผู้ดูแลท่านนี้ที่เพิ่งเห็นว่ามือและร่างกายช่วงล่างของตนล้วนสลายหายไปตกใจจนหน้าถอดสี “ข้า ข้าเป็นอะไรไป?”“ท่านผู้ดูแล!”คนของสำนักเหยาไถเซียนล้วนตกตะลึงไปกันหมดแล้ว มีคนคิดจะเข้าไปหวังดึงท่านผู้ดูแลสำนัก ปรากฏว่าพวกเขาเพิ่งจะสัมผัสถูกท่านผู้ดูแลเขาก็สลายกลายเป็นเถ้าไปเสียแล้ว
“…”ในตำหนักเงียบสงัดอีกครั้งครั้งนี้ส่วนมากเป็นเพราะตกใจเพราะไม่มีใครเห็นเลยด้วยซ ้าว่าต้าซือมิ่งเป็นผู้ลงมือ!นี่ยิ่งน่ากลัวกว่าเดิมเสียอีก! นี่มัน…นี่มันวิธีสังหารคนของเทพเซียนชัดๆ ไร้เสียงไร้ร่องรอย สะอาดหมดจดไม่เหลือซากนี่มัน…“ข้าน้อยขอตัวลาก่อน ข้าน้อยจะกลับไปแจ้งทางวังหลวง!” ขันทีจากราชสำนักที่ล้มลุกคลุกคลานออกไปทิ้งรอยน ้าเอาไว้ตามทางที่คลานผ่าน เหงื่อไหลพรากราวกับฝนตกอย่างนั้นท่ามกลางความตกตะลึงนั้นหากไม่ใช่เพราะคิดขึ้นได้ว่า ในราชสำนักปีนั้นหลังจากมีคนตกใจจนฉี่ราดแล้วก็เหมือนจะสลายหายไปกลางอากาศเช่นกัน ขันทีผู้นี้จะต้องกลั้นไม่ไหวจนฉี่ราดออกมาแน่ๆแต่ตอนนี้เขาต้องกลั้นเอาไว้! เป็นตายอย่างไรก็ต้องกลั้นไว้ให้ได้! กลั้นไว้!…และแล้วเรื่องราวก็พิสูจน์ออกมาแล้วว่าขันทีผู้นี้เป็นผู้มีอนาคตไกล เพราะคนของสำนักเหยาไถเซียนบางส่วนที่กลั้นฉี่ไม่ไหวล้ว
