อนน้อยไปหลายฟอด “จ้ะ เสี่ยวเป่าเก่งที่สุดแล้ว!”“คิก”เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจมากจนกลิ้งไปมาอยู่ในอกท่านตาแต่เยี่ยนชิงกลับไม่เข้าใจ “ไม่ใช่สิ เสี่ยวเป่าดีใจเรื่องอะไรหรือ?”อภัยด้วยที่เขาอายุมากแล้วไม่อาจเข้าใจเรื่องที่ทำให้เด็กน้อยดีใจได้“เสี่ยวเป่าช่วงนี้เริ่มหัดยืนแล้ว แถมยังเดินได้สองก้าวแล้วด้วยพอมาเห็นคนกลุ่มนั้นเดินไม่เป็น ไม่เก่งเท่ากับเขาก็เลยดีใจเป็นอย่างมาก” เยี่ยนจื่อเสานวดหัวคิ้วอธิบายอยู่ด้านข้าง“อ้า! อ้ะเน้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าให้ความร่วมมือด้วยการพยักหน้าเยี่ยนชิง “…”เขามองหลานชายจ ้าม ่าในอ้อมกอดแล้วมองไปทางคนของสำนักเหยาไถเซียนที่ยิ่งมายิ่งร้องไห้อย่างอเนจอนาถขึ้นเรื่อยๆ ก็อดหัวเราะออกมาเสียงดังไม่ได้
เจ้าเด็กคนนี้…“พรืด!”“ฮ่าๆๆ!”“จะว่าไปมันก็จริงอยู่นะ!”ประมุขสำนักชางอู๋ เหล่าผู้อาวุโสในตำหนักใหญ่ล้วนหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้โดยเฉพาะเมื่อคิดไปถึงท่าทางราวกับเซียนสูงส่งที่ลอยลงมาจากตำหนักสวรรค์ของคนสำนักเหยาไถเซียนตอนก้าวเข้ามาพวกเขาก็ยิ่งอยากหัวเราะมากกว่าเดิมแต่สิ่งที่ทุกคนในที่นั้นไม่รู้นั่นก็คือในเวลาเดียวกับที่ต้าซือมิ่งบางคนทำลายพระเสาวนีย์นั้น พระเสาวนีย์อีกฉบับที่เก็บอยู่ในกรมพิธีการของเมืองหลวงก็ได้สูญสลายไปพร้อมๆ กัน ทำเอาขุนนางกรมพิธีการที่กำลังจัดระเบียบสิ่งของอยู่นั้นตกตะลึงจนตาค้าง…สำนักชางอู๋เยี่ยนอวี๋ได้จัดแจงแนะนำต้าซือมิ่งอีกครั้ง “หรงอี้ ต้าซือมิ่งแห่งต
