ำหนักซือมิ่ง บิดาแท้ๆ ของเสี่ยวเป่า ก่อนที่เขาจะได้พบกับเสี่ยวเป่านั้น เขาไม่รู้ถึงการมีอยู่ของเสี่ยวเป่ามาก่อน”
“อ้า!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบส่งเสียงออกมาทันที ราวกับสนับสนุนคำพูดของท่านแม่ของเขาแม้เยี่ยนชิงจะเต็มไปด้วยคำถามมากมายแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามออกมาต่อหน้าผู้คน เพียงคะเนน ้าหนักของหลานชายตัวน้อย ยิ้มเอ่ยว่า “ว่าไปแล้ว ผ่านไปไม่กี่เดือนเสี่ยวเป่าโตขึ้นเยอะจริงๆ ข้ายังกังวลว่าหลังจากออกไปแล้วเสี่ยวเป่ายังเล็กจะไม่คุ้นชินเสียอีก”“อ้ะเน้ะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยายามสื่อว่าเสี่ยวเป่าโตโต ทั้งยังพูดว่า “พ่อ! พ่อ…พะ…อ้ะเน้ะเนะ…”“หมายความว่าอย่างไรรึ?” เยี่ยนชิงยังต้องการการแปลภาษาอยู่เยี่ยนจื่อเสาคาดเดา “น่าจะพูดว่าท่านพ่อให้เขากินของดีๆ”เยี่ยนชิงฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับชี้มือป้อมไปอย่างดีอกดีใจ “พ่อ! พ่อ…”“เจ้านี่นะ!” เยี่ยนอวี๋บีบหน้าของเจ้าก้อนน้อยอีกครั้ง นางไม่มีอะไรจะพูดแล้วจริงๆ เพื่อทำคะแนนให้ท่านพ่อของตนเจ้าก้อนน้อยทุ่มสุดตัวแล้วจริงๆหลังจากที่เยี่ยนเสี่ยวเป่าขายความเป็นเด็กดีเชื่อฟังเสร็จก็ยื่นมือเล็กป้อมไปทางท่านพ่อของเขา “พ่อ! กิง…” แสดงท่าทีว่าอยากขอของกินและคำชมจากท่านพ่อ
หรงอี้รับเจ้าก้อนน้อยมาแต่กลับไม่ได้เตรียมอาหารออกมาป้อนเขา “เพิ่งจะกินไป ต้องรอก่อนนะ”“เน้ะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าพลางซบลงในอ้อมกอดของท่านพ่อ ท่าทางรักใคร่ท่านพ่อเป็นอย่างมากเยี
