ญ์มหาสำนักเยี่ยนและต้าซือมิ่งสินะ”“ใช่แล้ว” อินหลิวเฟิงกำลังจะเอ่ยแนะนำสักรอบแต่จวินอั้นเทียนกลับคุกเข่าลงไปเสียแล้ว “ผู้แซ่จวินขอเป็นตัวแทนโยวตู ขอบพระคุณทั้งสองท่าน!”
ถึงแม้ว่าจวินอั้นเทียนจะไม่รู้เรื่องราวมากนัก แต่หลังจากได้พบกับมือกระบี่เฒ่าก็สามารถยืนยันได้ว่าที่โยวตูรอดพ้นจากภัยในครั้งนี้ได้ต้องเป็นเพราะปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนท่านนี้อย่างแน่นอนไม่ว่าอย่างไร…ขอบคุณทั้งสองท่านนี้ไว้ไม่มีทางผิดแน่นอน!เมื่อจวินอั้นเทียนคุกเข่าลง ศิษย์สำนักจวินจื่อย่อมคุกเข่าลงตามไปด้วย“อ้ะเน้ะ?”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่งุนงงมองจนตาค้างไปหมด เขาหันไปมองท่านแม่ด้วยความไม่เข้าใจและหันไปมองท่านพ่อต่อ “อ้ะเนะเน้ะ?” เหตุใดต้องคุกเข่ากันด้วย?ต้าซือมิ่งหรงที่อุ้มเจ้าก้อนน้อยอยู่หลุบมองทั้งยังขยิบตาให้เจ้าตัวน้อยสื่อว่าเขาไม่จำเป็นต้องสนใจ เจ้าก้อนน้อยจึงขยิบตาตาม“อ้ะเน้ะ?” ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีเยี่ยนอวี๋ที่มองสองพ่อลูกอยู่ด้านข้างทำได้เพียงเป็นตัวแทนบอกให้จวินอั้นเทียนลุกขึ้น “เจ้าสำนักจวินไม่ต้องเกรงใจ แค่พลอยมือเท่านั้น”หัวใจจวินอั้นเทียนสั่นสะท้าน! คิดไม่ถึงว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงการ ‘พลอยมือ’ เท่านั้น
เขาไม่คิดว่าปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนผู้นี้กำลังคุยโว มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว นั่นก็คือนางแค่ ‘พลอยมือ‘ จริงๆ ถ้าอย่างนั้น…จวินอั้นเทียนไม่อาจคิดมากต่อไปได้อีกเพราะเขาไม่อาจจินตนาการได้อีกต่อไปแล้ว แต่เ
