วเป่าก็ต้องเป็นพี่รองของข้าด้วย”เยี่ยนอวี๋ “…”นับเช่นนี้ได้ด้วยหรือเหตุใดนางจึงไม่รู้มาก่อนแต่นี่กลับไม่ใช่ปัญหาแล้ว ต้าซือมิ่งยังกล่าวว่า “อีกอย่างพี่รองเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ เจ้าจะมาตัดสินแทนพี่รองไม่ได้”เยี่ยนอวี๋ปวดศีรษะจนต้องเม้มริมฝีปาก “ข้าไม่ยุ่งกับเจ้าแล้ว ข้ายังต้องฟื้นฟูฌานตบะ ถึงแม้ที่แห่งนี้จะกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่ทางออกของเราก็ถูกปิดผนึกไว้เพราะเหตุนี้เช่นกัน ด้วยพลังของข้าในตอนนี้ไม่อาจทำลายผนึกนั้นได้แน่นอน”“ไปเถิด” ต้าซือมิ่งบางคนดูไม่มีความเห็นใดๆ ทั้งยังแสดงออกอย่างรู้ตัว “ข้าจะดูแลเสี่ยวเป่าอย่างดี ประเดี๋ยวตอนเขาตื่น…ข้าจะทำของอร่อยให้เขากินทันที”
เมื่อเยี่ยนอวี๋เห็นว่าเขาไม่วุ่นวายอีกต่อไป จึงได้โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง แล้วเดินหน้าไปดูลูกน้อยอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเขานอนหลับฝันดีอยู่ในอ้อมกอดของบิดา ทั้งยังดูดปากน้อยๆ เป็นครั้งคราว ดูท่าคงจะหิวแล้วจริงๆหลังจากที่มองสัตว์ประหลาดอันน่าขยะแขยงไปมากแล้ว เยี่ยนอวี๋รู้สึกว่าลูกน้อยดูน่ารักน่าชังเข้าไปใหญ่! ขาวอมชมพูราวกับไข่มุกที่รังสรรค์อย่างประณีต ที่สำคัญยังมีชีวิตชีวาและน่ารักเสียด้วยดังนั้น ต้าซือมิ่งผู้เป็นสามีและบิดาผู้ทรงคุณธรรมก็ถามขึ้นอย่างมีน ้าใจว่า “อุ้มหรือไม่”“…ไม่ล่ะ” เยี่ยนอวี๋กลัวว่าหากอุ้มแล้วจะไม่อยากปล่อยมืออีก และตอนนี้นางยังไม่มีเวลามากพอที่จะกอดรัดฟัดเหวี่ยงลูกน้อย ยังต้องรออีกหน่อยเพียงแต่นางเพิ่งจะตอบ
