ำกมี ข้ำก็คงท ำลำยทิ้งหมดแล้ว!”“อ้อๆๆ” อินหลิวเฟิงก็เห็นด้วย ทว่ำเขำก็พบบำงอย่ำงทันที “กูไหน่ไน! แย่แล้ว วงแหวนคุ้มกันของเจ้ำรำวกับก ำลังถูกมันกัดเซำะขนำดมันเล็กลงแล้ว! เจ้ำเห็นรึไม่”เยี่ยนอวี๋มิได้ตอบค ำถำมโง่ๆ นี้ ควำมจริงชัดแจ้งเช่นนี้ นำงจะไม่เห็นได้อย่ำงไร หำกไม่ใช่เพรำะเช่นนี้ นำงคงไม่ยืนรออยู่ที่เดิมเพื่อสังเกตกำรณ์กำรเคลื่อนไหวของปีศำจอัปลักษณ์เหล่ำนี้หรอกปีศำจฝีหนองที่ก ำลังกัดกินพลังวิเศษของเยี่ยนอวี๋ก็รวมตัวกันมำกขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่เหนือศีรษะพวกเขำเองยังมีกลุ่มปีศำจฝีหนองตก แผละ ลงมำด้วยท ำเอำอินหลิวเฟิงตกใจ “น่ำรังเกียจจริงๆ! หนองเริ่มไหลออกมำแล้วด้วย…” หำกเป็นเช่นนี้ต่อไป เขำคงทนดูต่อไปไม่ไหวอีก “ตัวอัปลักษณ์พวกนี้เหมือนจะไม่มีควำมคิดนะ”
“ใช่แล้ว พวกมันน่ำจะเป็นตัวกัดกร่อนผนึกที่ถูกสร้ำงขึ้นมำ”เยี่ยนอวี๋คำดเดำ “ดูท่ำพลังวิเศษของผนึกโดยพื้นฐำนแล้วยังสมบูรณ์อยู่”“นี่เรียกว่ำสมบูรณ์รึ” อินหลิวเฟิงมิอำจเข้ำใจได้ “ปีศำจกัดเซำะเข้ำมำในผนึกอยู่แล้ว จนส่งผลต่อบรรพบุรุษอิงหลงที่อยู่ข้ำงนอก ยังเรียกว่ำสมบูรณ์?”“มิเช่นนั้นสิ่งที่พวกเรำเจอคงไม่ใช่สัตว์อัปลักษณ์เช่นนี้ แต่เป็นอสูรอัปลักษณ์ที่น่ำเกรงขำมกว่ำนี้ ข้ำและเจ้ำก็คงไม่สำมำรถรักษำร่ำงกำยให้ครบสำมสิบสองได้ อย่ำงน้อยเจ้ำก็ท ำไม่ได้”“ก็ได้…” อินหลิวเฟิงไม่รู้สึกอับอำยแม้แต่น้อย ตัวเขำยังคงติดกับเยี่ยนอวี๋ “จะว่ำไปแล้ว เจ้ำหำวิธี
