านพ่อของเขาได้ เขาถูจนเสื้อผ้าของท่านพ่อยับยุ่งไปหมดก็ยังไม่ยอมเลิก ถูจนต้าซือมิ่งพ่นหัวเราะออกมาเบาๆ และลูบหลังของเด็กน้อยเพื่อสงบอารมณ์ของเขาลง “เป็นเด็กดีนะ ต่อไปพ่อจะสอนเจ้าเอง”“อ้ะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่งเสียงร้องดีใจต่อไป มิอาจสงบอารมณ์ลงได้ต้าซือมิ่งจึงไม่ฝืนเขาอีก เขาเพียงแค่อุ้มเจ้าตัวน้อยไว้แน่นกว่าเดิม จะได้ไม่ตกลงไปในน ้าเพราะตื่นเต้นดีใจเกินเหตุ หากเป็นเช่นนั้นเกรงว่าเขาคงถูกท่านแม่ของเด็กน้อยคิดบัญชีแน่
“ขอบคุณต้าซือมิ่ง!” อินสวินอี้เพิ่งจะหาจังหวะคุกเข่าลงขอบคุณได้ นอกจากบรรพบุรุษแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาคุกเข่าให้ผู้อื่น “เมืองโยวตู ขอบคุณต้าซือมิ่งที่ช่วยชีวิต”กองกำลังทหารต่างคุกเข่าและกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ “ขอบคุณต้าซือมิ่งขอรับ!”“ขอบคุณต้าซือมิ่งขอรับ!” คนสำนักจวินจื่อที่อยู่บนเขาจวินจื่อต่างก็กล่าวขอบคุณจากระยะไกล พวกเขารู้ดีว่าหากวันนี้ไม่ได้รับการช่วยเหลือจากต้าซือมิ่ง โยวตูคงสูญสิ้นเพราะอุทกภัยแล้ว“ลุกขึ้นเถิด” ต้าซือมิ่งที่อุ้มเด็กน้อยไว้กลับไม่สนใจคำขอบคุณเหล่านี้ เขากลับให้ความสนใจสถานการณ์ใต้แม่น ้ามากกว่า พลางคิดว่าคราวนี้มารดาเด็กน้อยน่าจะราบรื่นดีแล้วอินสวินอี้และคนอื่นๆ ก็รู้ว่าเรื่องยังไม่จบสิ้น เขาจึงลุกขึ้นและกลับไปที่ตำแหน่งของตนอย่างรวดเร็ว ยังคงจับตามองแม่น ้าเย่วหมิงต่อไปส่วนเยี่ยนอวี๋ที่อยู่ใต้น ้า นางก็สามารถยับยั้งอิงหลงโบราณไว้ได้ภายใต้ความ
