ช่วยเหลือของต้าซือมิ่ง ดวงตาแดงฉานของอิงหลงโบราณก็ค่อยๆ หายไป แต่ยังคงตกอยู่ในอาการวิงเวียน“เสี่ยวอิง ไม่เป็นไรแล้ว” เยี่ยนอวี๋ปลอบลูกน้องเก่าอย่างอ่อนโยนในขณะเดียวกันก็ลบตราผนึกที่ผนึกไว้ในอนุสติของมัน ถึงแม้ก่อน
หน้านี้ตราผนึกนี้จะเป็นประโยชน์อย่างมากก็ตาม แต่ข้อเสียของมันมีมากกว่าข้อดีมากนัก“แค่ก”ทหารชั้นยอดสำนักจวินจื่อที่ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมาเพิ่งจะได้พักผ่อนเมื่อครู่นี้พวกเขาถูกจู่โจมหนักที่สุด บางคนที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับสูญสิ้นเส้นลมปราณจนเสียชีวิตลงแต่จวินอั้นหยวนและคนอื่นๆ ที่อยู่ในหัวใจค่ายกลยังคงตั้งสมาธิไว้มั่น พวกเขายังคงเตรียมตัวด้วยความระมัดระวัง แม้แต่วิญญาณอสูรมังกรขาวที่ถูกอัญเชิญมาก็จ้องมองไปที่ตำแหน่งของลูกแก้วชั่วร้ายที่ก่อนหน้านี้ถูกเยี่ยนอวี๋ดึงออกมาอย่างผวาเพราะยังคงมีหมอกดำอันชั่วร้ายไหลออกมาจากรูนั่นไม่หยุด แม้จะไม่แน่นหนา แต่ก็ชั่วร้ายนัก กลิ่นอายของมันเหมือนกับกลิ่นอายของปีศาจระกาเก้าเศียรทำเอาอินหลิวเฟิงอดแขวะไม่ได้ว่า “หากปีศาจระกาเก้าเศียรตัวนั้นไม่ได้สลายไปต่อหน้าพวกเรา ข้าคงคิดว่ามันยังอยู่บนนั้น”“ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ อาจจะเป็นร่างแยกของมัน” จวินอั้นหยวนแสดงสีหน้าหนักแน่น ถึงอย่างไรก็รู้สึกว่า ‘รู’ นี้อันตรายยิ่งกว่าวิญญาณอสูรที่อยู่ข้างกายเขาก็รู้สึกเช่นเดียวกัน มันจึงแผ่ซ่านรังสีสีขาวเจิดจ้าที่สามารถขจัดความชั่วร้ายได้ออกมาตลอดเวลา
โชคดีที่อิงหลงโบรา
