นเต้น ก็ถือว่ามิได้มาเสียเปล่าส่วนกู้หยวนซู ถึงแม้นางจะรู้สึกไม่ยุติธรรม แต่เพราะการเร่งเร้าของปีศาจระกา นางจำใจต้องจากไปอีกครั้ง ก่อนจากไปนางยังอดชายตามองต้าซือมิ่งมิได้จากนั้นนางก็ต้องตะลึงอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าต้าซือมิ่งกำลังป้อนอาหารให้ทารกน้อย
“อ้ะ…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กำลังอ้าปากให้กว้างมากที่สุด เพื่อรออาหารป้อนเข้าปากเขา ต้าซือมิ่งที่เพิ่งตักอาหารเสร็จ เขายังคงใช้วิชาควบคุมอุณหภูมิเพื่อลดอุณหภูมิลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงป้อนอาหารเข้าไปในปากของเจ้าตัวน้อย เพื่อไม่ให้เด็กน้อยถูกลวกจนร้องไห้ปากน้อยๆ ของเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เคี้ยวหงับๆ เมื่อได้อาหารเลิศรสเข้าไปในปาก เขาก็ยิ้มตาหยีทันที จากนั้นก็อ้าปากต่อ เขาทานอาหารอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่สนใจอย่างอื่น ถึงอย่างไรเขาก็เชยชมท่านแม่รูปงามของเขาเสร็จแล้ว ตอนนี้เขาจึงจดจ่อกับการทานอาหารมาก ราวกับกลัวว่าใครจะมาแย่งเขาอย่างไรอย่างนั้น“…”กู้หยวนซูรู้สึกหมดคำพูด นางจากไปอย่างทุกข์ทรมานพร้อมอาการปวดตา ปวดใจ และปวดศีรษะ นางเดินไปเพียงไม่กี่ก้าวยังกระอักเลือดออกมา ทำเอาคนสำนักเหยาไถเซียนตกใจเยี่ยนอวี๋มองกู้หยวนซูตลอดเวลา นัยน์ตาประกายแสงวิบวับปีศาจระกาเก้าเศียรนั่นต้องสิงอยู่ในร่างของนางแน่นอน! แต่เดิมนางคิดว่าปีศาจระกาก็คือกู้หยวนซู ทว่าตอนนี้ดูแล้วราวกับจะไม่เป็นเช่นนั้น
“มองอะไรอยู่หรือ” ต้าซือมิ่งป้อนอาหารให้เด็กน้อยพลางสังเกตมารดาเด็กน้อย “ม
