ังเดิม“ข้าไม่จำเป็นต้องใช้พลังวิเศษก็ทรงตัวกลางเวหาได้ ครั้งหน้าเจ้า…” เยี่ยนอวี๋อยากจะพูดว่า ‘ห้ามกอดข้า’ แต่อย่างไรก็พูดไม่ออกนางรู้สึกพิลึกชอบกล
เยี่ยนอวี๋จึงไม่ได้พูดต่อไป ทว่าต้าซือมิ่งกลับถามกลับไปว่า “ครั้งหน้าอย่างไร”“!” เยี่ยนอวี๋ถลึงตามอง นางกลับพบดวงตาใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับดวงตาของลูกนาง ทำให้นางชะงักเล็กน้อยส่วนหรงอี้นางก็เอนตัวไปข้างหน้าเข้าใกล้สองแม่ลูกเยี่ยนอวี๋แล้ว…ถึงแม้เขาจะมิได้เคลื่อนไหวตัวมากนัก ทว่าเมื่อตัวสูงโปร่งของเขาเอนเข้าหาก็เหมือนจะบังตัวสองแม่ลูกเยี่ยนอวี๋ร่างบอบบางไว้ได้ราวกับถูกภูเขาลูกใหญ่บังไว้“เจ้า…” เยี่ยนอวี๋ทำท่าจะผลักออก นางไม่คุ้นชินกับการถูกกดขี่เช่นนี้ ในเมื่อที่ผ่านมานางอยู่เหนือผู้อื่นเสมอทว่าหรงอี้ที่เข้าใกล้นางกลับยื่นมือออกไปลูบเด็กน้อยที่กำลังหลับสนิท “หลับเหมือนลูกหมูเลย ไม่รู้สึกอะไรเลย”“เจ้าน่ะสิลูกหมู” เยี่ยนอวี๋ปัดมือต้าซือมิ่งออกอย่างไม่พอใจนัก“ถ้าเขาเป็นลูกหมู เจ้าเป็นพ่อหมู?”“…”ต้าซือมิ่งชะงักเล็กน้อยก่อนจะดึงมือกลับ “ข้าดูดีกว่าหมู”
ครานี้ถึงตาเยี่ยนอวี๋อ ้าอึ้ง นางมองไปที่ต้าซือมิ่งที่เปรียบเทียบตนเองกับหมู ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ บัดนี้ฝ่ายหลังกำลังยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่างไสวเยี่ยนอวี๋พบว่า ต้าซือมิ่งที่ถูกแสงจันทราปกคลุมกลับสว่างไสวกว่าแสงจันทร์ ประการแรก ใบหน้าของเขางดงามราวกับแกะสลักจากหยกแผ่ซ่านรังสีเจิดจรัสท
