ได้อย่างง่ายดายหากร่างกายเป็นปกติดี ทว่าในตอนนี้ นางสามารถทำเท่าที่ทำได้ ดังนั้นนางที่แต่เดิมคิดว่าต้องใช้เวลาไม่น้อยเพื่อซึมซับยาหมดบัดนี้…“เจ้าคนนี้ ชักจะเป็นปริศนาลึกลับเข้าทุกวัน” เยี่ยนอวี๋แอบทอดถอนใจ แต่นางก็มิได้ลืมตาขึ้นมาถามเขา เมื่อนางปรับลมปราณเสร็จอย่างรวดเร็วแล้ว ก็เริ่มซึมซับความศักดิ์สิทธิ์ของพืชตะไคร่น ้าเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับร่างกายส่วนหรงอี้ที่คอยสังเกตปฏิกิริยาของเยี่ยนอวี๋ เขาก็ยิ้มออกมาก่อนจะทอดถอนใจ มารดาของเด็กน้อยช่างหนักแน่น สงบและสุขุมจริงๆ ไม่รู้ว่าครานั้น…พวกเขาอยู่ด้วยกันได้อย่างไร…
ณ ริมแม่น ้าเย่ว์หมิง เมืองโยวตูค่ายพำนักใต้แสงดาวอันสงบสุข ทว่าผู้แข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายกลับทำให้ความสงบสุขนี้กลายเป็นความตึงเครียด“เซ่าซือมิ่งกู้ยังไม่ตื่นหรือ” เฉิงคั่วทำลายความสงบด้วยน ้าเสียงไม่เป็นมิตรนัก “ผ่านไปตั้งนานแล้วยังไม่ตื่น พวกเจ้ายังบอกว่าไม่เป็นอะไรรึ”“หากแม่ทัพเฉินไม่เชื่อ เชิญเซ่าซือมิ่งเฉินไปดูอาการก็ได้!”อินสวินอี้ตอบอย่างตรงไปตรงมาเฉินฉุนเฟิงที่ถูกเอ่ยถึงก็ไม่ปฏิเสธ “ก็ดี”“เชิญ” อินสวินอี้มิได้ขัดขวาง เขาเชิญต่อหน้าเฉินฉุนเฟิงเฉิงคั่วกลับพูดขึ้นด้วยความระวังว่า “ช้าก่อน ข้าไปเป็นเพื่อนเซ่าซือมิ่งเฉิน”“ได้ ไม่มีปัญหา” อินสวินอี้เชื้อเชิญอย่างใจกว้างคนราชสำนักทุกคนจึงเป็นพยานเห็นเฉินฉุนเฟิงและเฉิงคั่วเดินไปหากู้หยวนซู ฝ่ายหลังถูกวางไว้บนตั่งกลางแ
